Dit zijn de 10 ontdekkingen van Left of the Dial 2023
Drie dagen lang postpunk-, noiserock- en indietalent spotten in Rotterdam
Het was vliegen (en varen) van kerk naar club op het Rotterdamse showcasefestival Left of the Dial afgelopen weekend. Drie dagen lang zwierven de coolste internationale postpunk- en indiebands door de stad. Als je hun eerste set misliep, was er altijd nog een tweede. Gelukkig, want de line-up overstroomde van must-sees. Tuurlijk: de Rotterdamse punkers van Tramhaus waren dé perfecte afsluiter en je moet je schamen als je niet eventjes de moshpit bij Deadletter bent ingedoken. Maar Left of the Dial is boven alles schat zoeken naar het nog onontdekte. Onze tien ontdekkingen!
Over Left of the Dial
Left of the Dial, vernoemd naar een nummer van The Replacements, is een Rotterdams showcasefestival voor postpunk, noiserock, indiebands en allerlei aanverwante acts. Het komt uit de koker van Rotown en vindt plaats op zeventien locaties door de hele stad: grimmige clubs, magische kerken en sommige bands spelen zelfs op een varende (!) boot. Het festival streeft ernaar om alsmaar groter te worden, zodat nog veel meer bands in een vroeg stadium welverdiende belangstelling krijgen. Left of the Dial is misschien wel het meest gastvrije festival ooit. Dat wordt in elk geval vaak zat door de bands geroepen. Dat enthousiasme maakt elke show een beetje specialer.
1. mary in the junkyard
Het nummer: Tuesday
Van de meer dan 150 bands op het affiche is bijna de helft Brits. Toch is er eentje écht zeldzaam. Op het Londense muziekcircuit zorgde dit ‘angry weepy chaos rock trio’ al een tijdje voor reuring. Deze maand bracht de band dan eindelijk hun eerste single uit, het vijf-minuten-lange ‘Tuesday’, ongelofelijk teder en tegelijk compleet razend. Zangeres Clari FT zingt zo fijngevoelig dat het haast buitenaards klinkt. Dé must-see van dit moment: mary in the junkyard. Even kosmisch als Big Thief en net zo hartstochtelijk grungy als Wednesday.
5. bdrmm
Het nummer: Happy / (Un)Happy
Dit Britse vijftal mag op zaterdagavond de Arminiuskerk afsluiten. bdrmm = The Cure + DIIV. Hun happy-sad-shoegaze breit een bitterzoet eind aan drie prachtige festivaldagen. Twee edities terug stonden ze ook al op het festival, maar moesten ze één van hun shows afzeggen. Dit jaar heb je gelukkig twee kansen. Hopelijk mis je ze dan ook niet: want die euforische opbouw in ‘Happy / (Un)Happy’ moet iedereen een keer live hebben meegemaakt!
7. The New Eves
Het nummer: Original Sin
Nog een upcoming band uit Engeland die je écht live moet checken: The New Eves. Het viertal uit Brighton maakt opmerkelijke avant-folk met een ongetemde punkdrift. De structuren van de liedjes zijn in de grond best simpel, maar mixen onstuimige melodieën met theatrale oerzang en doen denken aan Television, Patti Smith en The Velvet Underground.
10. Butch Kassidy
Het nummer: Heath
Laat het Swans-shirt dat hij op het podium draagt een voorbode zijn: Butch Kassidy zorgt voor het meeste geweld uit dit rijtje. Deze sinistere Britten hebben nog maar één single online staan: hun 10-minuten-lange post-rock compositie ‘Heath’, waarvan de opbouw live nog veel enger is dan je je kan voorstellen. Echt hypnotiserend in combinatie met al die sombere visuals op de achtergrond.