Dit zijn de 10 hoogtepunten van London Calling 2026

met o.a. Angine de Poitrine, Greg Mendez en My First Time

Sam van den Heuvel
Seth de Wildt

maandag 2 november

Yes! Het is weer zover: London Calling, het halfjaarlijkse showcasefestival in Paradiso waar we twee dagen lang schuifelen, dringen en klimmen van de Grote Zaal naar de bovenzaal en weer terug, met een biertje in de ene hand en een getrainde bilspier in de ander. Deze editie was er één naam die de rest van het affiche overschaduwde op band-ontdek-festival London Calling: de een microtonale Canadese polkadot-sensatie Angine de Poitrine. Daarnaast waren er nog een heleboel andere toffe acts te ontdekken. Dit zijn onze 10 hoogtepunten.

Angine de Poitrine

Het hangt al het hele festival in de lucht, en nu hangt het ook zichtbaar aan de zaterdagbezoekers: stippenshirts, stippenjurken, stippenbroeken, stippensokken, stippenhoeden. En die kopen dan ook nog gestipte merch van het Canadese duo, Angine de Poitrine, en gooien het er lekker overheen. Stippenmanie. De polkadotters vullen de Grote Zaal van Paradiso tot aan de nok. Maar echt de nok. Op papier is Angine de Poitrine de meest ontoegankelijke act van het hele festivalprogramma, maar juist de volkstrekte originaliteit van deze microtonale mathrock zorgde ervoor dat de band wereldwijd viraal ging. Lichtgevende kostuums, gekke geluidjes en maffe interludes: het is de perfecte Halloween-act. Een beetje cult-esque is het wel, hoe iedereen massaal een driehoek in de lucht maakt. En het blijft indrukwekkend hoe deze twee hun grooves live loopen, foutloos en echt überstrak. De hele zaal is licht verward, maar gaat desalniettemin compleet los.

De Track: 'Fabienk'

Voor: rockers met een wiskundeknobbel

My First Time

Het moment dat de drummer haar roze drumsticks oppakt tijdens de soundcheck en er al flink op losramt, weten we al hoe laat het is: alle remmen los! Deze synthpunkers uit Bristol zijn net uit de schoolbanken gerold en hebben naast een flinke dosis energie ook een heerlijke jeugdige awkwardness om zich heen hangen. Ze schudden de Grote Zaal vanaf moment één flink wakker met hun dance-punk en gore synths die klinken alsof ze elk moment kunnen ontploffen. De cynische teksten beschrijven in geuren en kleuren hoe fucked-up de wereld is en hoe vreselijk lui hun generatie eigenlijk is. Ze worden vertolkt door een zeer aanstekelijke frontman, die het publiek in een mum van tijd in een lekkere moshpit en getdown weet te krijgen. En huh, waar is-ie nou? Oh, daar! Midden in het publiek, nadat hij er in sprint doorheen is gerend. Bij zijn opkomst trekt hij een biertje open en verzucht hij verlekkerd ‘aaaaaaaah’: het ligt er lekker dik bovenop allemaal. Maar het performatieve mag wel, het heeft wel iets aandoenlijks bij deze band. Ze hebben immers nog maar net hun eerste baardharen geschoren (of laten staan).

De Track: ‘Wind Up Merchant’

Voor fans van: cynische electropunk, zoals ADULT DVD en IDLES

bloodsports

Holy, wat speelt dit viertal uit New York met contrast! Er hangt een mysterieuze sfeer in de bovenzaal, hun theatrale slowcore is onheilspellend en meeslepend. Ze hebben een cut the crap mentaliteit: de songs zijn eenvoudig maar wel heel goed geschreven. Dat intro van ‘Ten Thousand Feet’: twee gitaren, twee noten, lekker dissonant. Heel cool. Het is niet bepaald makkelijke muziek: het schuurt behoorlijk, de pauzes gaan tot een leveltje is-dit-het-einde-van-het-nummer-of-niet? en meermaals trekken ze de BPM zó ver naar beneden dat je je afvraagt of ze nog wel wakker blijven. Maar dan, als je het niet verwacht, ontploft de noise-rock weer, en wacht je met smart op de volgende opbouw. De zanger heeft twee standen, gemompel of grunge, en de bassiste blijkbaar ook, horen we in het laatste nummer. Vet! En we kijken onze ogen nog even uit, want zodra je de biceps van de drummer ziet, begrijp je meteen waar al die noise vandaan komt.

De track: 'Ten Thousand Feet'
Voor: Sombere indieheads die graag verrast (lees: overspoeld) worden door een vloedgolf aan noise-gitaren

Tanzana

De vijf meiden uit Glasgow staan vanavond met pruiken en van top tot teen blauw geverfd op het podium: ze zijn Tanzaliens! Een beetje teleurgesteld kijken ze het publiek in. Tja, sorry, los van een verdwaalde Minion en een kikker vieren de meeste Nederlanders geen Halloween. Maar goed, belangrijker: de muziek! En die is vet. Tanzana mixt de triphop van Massive Attack met de donkere sfeer van Radiohead en gooit er een vleugje goth overheen. Het mag ook lekker apocalyptisch, met teksten als ‘I know it’s the end’. Ritualistische drumgrooves en gitaarlijnen badend in galm vormen het decor voor zangeres Freya Talbot, die moeiteloos schakelt tussen spookachtig gefluister en cathartisch geschreeuw. Vorig jaar staken ze de Noordzee al over om op Left Of The Dial te spelen. Welke stad hun voorkeur heeft, Rotterdam of toch Amsterdam? Zijzelf zijn er nog niet helemaal uit, maar als het aan Paradiso ligt, mogen ze nog wel even blijven plakken.

De track: 'Covet'

Voor fans van: alt-rock die een gothrandje wel kunnen waarderen

Sex Mask

Kijk, als je een bandnaam hebt die leuke Google-searches oplevert, sta je al een aantal punten voor. De Grote Zaal is na de stippenmanie leeggestroomd, en dat is fijn voor ons, maar jammer voor Sex Mask. Tegen elkaar gedrukt als glibberige sardientjes had deze punk toch wat beter gediend. Maar gelukkig houdt niks het trio uit Melbourne tegen, een band die de afgelopen jaren speelde op SXSW en The Great Escape en opent voor Fat Dog. Ze mixen no-wave, industrial en absurdistische punk, en die songs zouden hier en daar ook doorkunnen voor een popliedje. Niet te ingewikkeld, maar zeker doeltreffend. En wat een plaatje: de gitariste staat er koosjer bij met ballerina’s, witte sokjes, halflange rok en een gebreid truitje, terwijl leadzanger Wry Gray naast haar staat met ontbloot, getatoeëerd bovenlijf en een snelle zonnebril op (uiteraard). Koprollen, handstanden, biertje, na biertje, na biertje, na biertje (blijkbaar nodig tijdens een showcase van pakweg dertig minuten): het is een interessant figuur. Niet zo gek dus dat hij na een tijdje waggelend het hele podium bestormt, des te knapper dat de strakke songs zo overeind blijven.

De track: 'TV Movie'
Voor fans van: Post(post)punkbands zoals LEMONSUCKR, Turnstile en Gurriers

Meer:

Dit zijn de 10 hoogtepunten van London Calling 2026

Dit zijn de 8 hoogtepunten van London Calling 2026

Dit zijn de 18 ontdekkingen van Left of the Dial 2026

Left of the Dial 2026: Een warm bad in het oog van de storm