Dit zijn de 10 highlights van London Calling
Met STONE en BIG SPECIAL als de grootste hoogtepunten
Trap op, trap af, trap weer op, trap weer af – dat was de situatie afgelopen weekend op London Calling. Twee dagen lang was Paradiso de thuisbasis van dit showcasefestival. De twee zalen van de Amsterdamse poptempel vormden de speelplaats voor zo'n twintig beginnende buitenlandse acts die de kans kregen om hun sound aan een nieuw publiek te introduceren. Dit waren onze 10 hoogtepunten van het weekend.
Over London Calling
London Calling is Paradiso's razende showcase festival, dat normaal gesproken twee keer per jaar plaatsvindt. Het pand wordt ten volle benut, want terwijl in de ene zaal gesoundcheckt wordt, staat in de andere een band te spelen. Meer nieuwe muziek in een weekend past simpelweg niet.
1. STONE
Het nummer: 'I Gotta Feeling' is geen Black Eyed Peas-cover, maar een misfit anthem
Was dat nou een aardbeving?! Nee hoor, het is gewoon wat STONE losmaakt bij het publiek. Drie kwartier lang is het dansen, springen en keihard moshen terwijl de vloer onder je voeten beeft in de Grote Zaal van Paradiso. De Liverpoolse bende van vier speelt de zaal he-le-maal plat met snijdende punkrocktracks waarin ze hun frustratie uiten over de staat van de wereld. Of het nou bekendere tunes zijn als het hoopvolle, politieke anthem ‘Money (Hope Ain’t Gone)’ zijn, of juist spiksplinternieuwe nummers zoals het kolkende ‘I Gotta Feeling’ –– het werkt als een tierelier. Deels omdat die songs echt gewoon heel goed zijn, deels omdat de frisse, jeugdige energie van STONE gewoon mega aanstekelijk is. Frontman Fin Power is een typisch Brits schoffie met een matje, tattoo's die best wel lelijk zijn en een dik accent waar we weinig kaas van hebben gegeten, maar het charisma dat van hem afdruipt, is onweerstaanbaar. Geen wonder dat iedereen de Grote Zaal verlaat met een speciaal plekje in hun hart voor STONE.
4. The Last Dinner Party
Het nummer: 'Nothing Matters’ is een van de mooiste liedjes van het jaar
Even je zorgverzekeringsfactuur betalen. Een praatje maken met je buurvrouw - ze blijkt in het dagelijks leven Paradiso-bekerraper. Gaza-doomscrollen tot de tranen in de ogen opwellen. Rek en strek-oefeningen. Een hoofdstuk lezen uit de Britney Spears-memoires. Er is een boel dat je kunt doen in de tijd dat The Last Dinner Party op zich laat wachten. Want de grote hype en headliner van de vrijdagavond is te laat, een dik halfuur zelfs. En dat is rond middernacht, als we al negen bands hebben gezien, net effe te lang. Maar túúrlijk wachten we, want The Last Dinner Party heeft ook het allerbeste liedje van de avond in het repertoire, en de hype kleeft ze aan het korset dankzij het type theatrale over-the-top glamrock met de charme van David Bowie, T. Rex en Roxy Music. Met die mandoline en dwarsfluit, de kitscherige pianopartijen en de schmierende samenzang blijkt The Last Dinner Party live helaas net effe de punch te missen die Paradiso om 00.30 nodig heeft. Vooral zangeres Abigail Morris staat erbij alsof ze de hoofdrol in de middelbareschoolmusical heeft: heel trots acterend maar ook een tikkeltje te guitig met de armen rondzwierend. Er gaat een zucht van teleurstelling door de zaal, dat voel je aan alles. Máár toch is The Last Dinner Party echt niet slecht, heel leuk zelfs hoeveel malle afslagen ze maken in die barokke liedjes, en ‘Nothing Matters’ is een vijfsterrensong zoals geen enkele andere band op London Calling ze heeft.
5. Maruja
Het nummer: 'Kakistocracy'
Nog vóór 4 uur 's middags stort Maruja een jazz-punk fusie waar je U tegen zegt over de bovenzaal van Paradiso uit. Met noise elementen, een krankzinnige saxofonist die het publiek in duikt, diepe bassen die de hele zaal doen trillen en een imposant ogende frontman in voetbalshirt hangt er een donkere sfeer in de zaal die alleen af en toe doorbroken wordt als de verduisterende gordijnen even open wapperen. Waar de nummers vaak nog enigszins hoopvol beginnen, stranden ze steevast in catharsis. Het is nog net wat te vroeg voor complete overgave bij het publiek, maar deze band heeft het in zich om op een later tijdstip in de programmering het hoogtepunt van het hele festival te zijn.
7. Picture Parlour
Het nummer: 'Norwegian Wood'
Engeland blijft er een handje van hebben om artiesten die nog geen enkel nummer uit hebben al op te hemelen alsof het wereldsterren zijn. Zo ook Picture Parlour, die na hun eerste gig begin dit jaar in de trendsettende Londense club Windmill als een speer is gegaan en pas deze zomer hun debuutsingle 'Norwegian Wood' uitbracht. Waar de hype vandaan komt is gelijk duidelijk. Zangeres Katherine Parlour valt op met haar zonnebril, haar Suck It And See-era Alex Turner swagger en crooner-achtige stem en bijbehorende grip aan het staartje van de mic. Sowieso heeft de band duidelijk naar Arctic Monkeys geluisterd, maar ook Patti Smith duikt op. Ze heeft binnen een minuut de eerste rijen al mee en zeker de nummers die wat harder rocken hebben de potentie om in het tweede jaar van hun bestaan veel zieltjes te gaan winnen.
10. Pale Blue Eyes
Het nummer: 'TV Flicker'
Stilstaan is bij de krautrock met indiepop en shoegaze invloeden van Pale Blue Eyes onmogelijk. Op het hoogtepunt van hun grooves lijken ze oneindig door te gaan, terwijl de meeste liedjes toch gewoon netjes binnen de 4 minuten blijven. Misschien dat ze daardoor in een jaar tijd twee albums wisten uit te brengen. Ze doen dan op muzikaal vlak weinig vernieuwends, maar weten binnen de monotone beats en vloedgolf aan gitaarnoise opvallend goed de kop van hun liedjes boven water te houden.