De Witte Kunst zoekt de waanzin in het alledaagse

‘Ik verlaat de maatschappij, ga maar verder zonder mij. Ik hoor er toch niet bij!’, klinkt het in de spookachtige slowmo-EBM-track ‘Credit Suisse’. En even later, onheilspellend: ‘En daar kan nog een managementlaag… en daar kan nog een managementlaag…’ Ha.  Welkom in de wondere, wacky wereld van De Witte Kunst, het absurdistische synthpopduo van Lyckle de Jong (maakt de instrumentals) en Koen van Bommel (het brein achter de ontregelende, vaak nogal komische teksten van de band). ‘Ik vind dat een interessant fenomeen: soevereine mensen die de maatschappij willen verlaten, en toch nooit helemaal kunnen ontsnappen uit dat systeem,’ zegt Koen droogjes. ‘Onaangepaste, vreemde mensen vind ik sowieso leuker dan mensen die helemaal “normaal” zijn. Zelf ben ik gewoon een man van in de veertig met een kantoorbaan, maar ik denk dat iedereen weleens denkt: wat doe ik hier nou eigenlijk? Ik geniet van het absurdistische. Je kunt wel schrijven over iets heel concreets. Maar… je kunt net zo goed lekker waanzin opschrijven.’

Die wackiness wordt nog eens aangezet door de maffe samples dat Lyckle door die lo-fi artpop sprenkelt: blaffende honden, orchestral hits, dat spul. ‘We hebben geprobeerd om het helemaal vol te stoppen met samples, een soort minimalistisch maximalisme. Bij de vorige EP’s zaten we in de studio’s van Rimer (Londen) en Casper van de Lans, toen waren er veel keyboards en synthesizers voor handen. Nu heeft Lyckle heeft alles gemaakt op de Yamaha XY-sequencer, een leuk, portable kastje waar je hele nummers op kunt maken.’ Dat klonk nogal ‘intens en heftig’, zegt hij. ‘Met Palmbomen hebben we het door de mengtafel gehaald, de scherpe randjes eraf.’ Looney Tunes is nu overal te beluisteren.