De top 13 van Paaspop 2026

Ze acteert, ontwerpt haar eigen kleding, en dan kan ze ook nog eens zingen als een lijster. Wie Pommelien Thijs niet wil zijn, is waarschijnlijk een beetje verliefd op haar. Vorig jaar stond ze ook al op Paaspop in een volle Phoenix, maar haar Apollo-debuut dit weekend bewees nog maar eens hoe geliefd deze Vlaamse ster is: in Schijndel wordt ze met open armen (en luidkeels meezingend publiek) ontvangen.

Wie dacht de tweede dag van Paaspop een beetje rustig te kunnen beginnen, is vanmiddag bij The Shelter aan het verkeerde adres. The Butchers Sisters, een vijftal Duitsers uit Mannheim, schudt de tent van voor tot achter wakker met hun Duitse partycore extraordinaire, inclusief confettikanonnen, goocheltrucs, opblaasbanaan en Rick Astley. Als The Butcher Sisters ooit in de buurt zijn, moet je het eigenlijk vooral zelf gaan ervaren.

Wie Pendulum zegt, zegt een liveshow die voelt als een achtbaan zonder rem. Al ruim twintig jaar combineert de Australische band drum ’n bass met rock, en dat op majestueuze wijze. Op Paaspop laten ze zien dat die gouden formule nog altijd garant staat voor succes. Maar hoe blijf je spannend als je recept al zo lang hetzelfde is? Door het steeds opnieuw op te rekken. Met een flinke dosis lasers, vlammenwerpers en een productie waar menig dancefestival jaloers op is, maar vooral met een set die continu in beweging blijft.

Als de showtime van Baby Lasagna nadert staat The Shelter nog angstvallig leeg. Gelukkig is dit om klokslag middernacht, wanneer de Kroaten in ninjapakken het podium bestormen, prima bijgetrokken. Met neon drumstokken en een electronic core breakdown die rechtstreeks uit de MySpace-era had kunnen komen is de toon meteen gezet. En wie dacht dat het publiek enkel voor hun Songfestivalhit uit 2024 even komt spieken, wordt hier ongelijk bewezen, want het publiek eet vanaf moment één uit de handen van de band.

Paaspop en het Songfestival zijn al jaren een gelukkig huwelijk. Ook Käärijä haalt onze top 13. We verstaan geen woord van zijn Finse teksten, maar dat blijkt totaal irrelevant. Het publiek schreeuwt alles fonetisch mee, alsof het al jaren in het collectieve geheugen zit. Dit is precies het soort act dat je op zondagnacht wil: over de top, schaamteloos en volledig gericht op ontlading. Alle energie die Käärijä erin gooit, krijgt hij hier dubbel en dwars terug.

Wow. Als er iemand aan het groeien is, is het IDA wel. Kijk, we’re not mad about it, maar wat denkt ze daar zelf eigenlijk over? IDA ziet zichzelf nog altijd als haar kleine zelf, die begon met gitaar op haar slaapkamer en een passie voor muziek. Godzijdank is dat kleine meisje nog steeds te zien. Ze vindt het spannend, geeft ze toe, maar ze staat duidelijk te kwispelen om hier te staan. Ze springt erop los, kijkt het publiek recht in de ogen aan en blaast elke lyric met volle overtuiging.

The Social Club is een ietswat rare setting voor een punkband, het is niet echt de perfecte achtergrondmuziek tijdens het verorberen van je frietje met of pizza hawaii (de tent is grotendeels een ‘eettent’), maar TAXITAXI wordt massaal gevonden door het Paaspop-publiek dat op zoek is naar een goed feestje. Dit optreden kan bijna niet gepaard zonder referentie aan het optreden van vorig jaar wat moest worden stilgelegd omdat de tent het niet meer hield, maar dit jaar krijgt de band dus een upgrade naar een tent waar we wél mogen springen, hossen en moshen.

De tent vult zich aardig snel met een mooie mix van metalheads en rapliefhebbers. Dat klinkt als een vreemde combi, maar Native James is dan ook onmogelijk te vatten in één genre. Hij gooit hiphop, grime, punk en metal in de blender en laat rappassages overvloeien in keihard geschreeuw. De muziek is donker en vlot, strakke flows en de logge metalbreakdowns gaan hand in hand.

Naast Pommelien Thijs krijgen we op Paaspop-zondag nog een gift van onze Zuiderburen. We hebben het natuurlijk over de hardste guy met de zachtste g: Gorik van Oudheusden, beter bekend als Zwangere Guy. Hij is een grootheid binnen de Belgische hiphopscene, waar hij met zijn rauwe, autobiografische straatrap, die balanceert tussen klassieke boombap, moderne trap en soulvolle melancholie, met gemak de grootste zalen vult. Ook in Nederland timmert Zwangere Guy al een paar jaar hard aan de weg om grote zalen te vullen, zo treffen we hem vandaag in de Roxy.

Antoon staat op een interessant moment in zijn carrière. De Amsterdamse hitmachine van een paar jaar geleden lijkt bewust afstand te nemen van het aan elkaar rijgen van succesnummers en kiest met het begin dit jaar verschenen album Tot Het Eind Van Mij voor verbreding. Er zit meer elektronica in en de plaat is meer voor de club dan voor een studentenhuis. Op Paaspop vertaalt zich dat naar een meer dan sublieme eerste festivalshow van het jaar.

Stel je voor: we staan in een Schijndelse stal. Een kleine blik om ons heen toont dat iedereen flink aan het kauwen is. Op wat hooi, nemen we dan maar aan. Iedereen staat met zijn armen in de lucht, en we kijken allemaal voor ons uit, naar het mooiste paard van stal die luistert naar de naam ‘horsegiirL’. Achter haar zien we een groot scherm met visuals en veel spirituele affirmaties: “You only live once, trust the rhythm of the earth”. Klinkt dat als een koortsdroom? In de Phoenix is het de realiteit en dus gaan we hop hop, in galop naar misschien wel de meest bizarre act van deze Paaspop-editie.

Het is niet Hiqpy’s eerste keer op dit podium, dat moge duidelijk zijn. Toch ongelukkig dat we op de voorkant van de Phoenix ‘Hiqky’ zien staan. Waar het publiek zich vorig jaar nog karig toonde, staat de Phoenix dit jaar al bij het eerste nummer aardig vol. Hoewel hun debuutplaat pas (of moeten we zeggen eindelijk?) volgende week uitkomt, is Hiqpy allang geen belofte meer, maar een band die zijn plek opeist. Dat zelfvertrouwen stralen ze ook uit.

Rappers Sef en Abel staan op de barricades (zowel letterlijk als figuurlijk) en terwijl De Jeugd Van Tegenwoordig een paar meter verderop in de Apollo staat te paraderen, valt de tekst “We zijn meer dan sterrenstof” uit 'DON´T BELIEVE DE KRANT' toch net anders dan het welbekende Jeugd-nummer, en is het knap hoe vol IJSLAND de Roxy alsnog krijgt ondanks de enorme concurrentie. Toch zijn we niet verbaasd, want de mannen zetten een bak van een show neer die blaakt van (links) extremisme, maximalisme en eindeloze manische energie. IJSLAND 2? Nee. IJSLAND 3? Nee. IJSLAND 4, IJSLAND 5, IJSLAND 6, IJSLAND 7? Nee. IJSLAND ALTIJD NUMMER 1.