De bromance van Grote Komeet: ‘Jacob kan wel wat beter vliegen dan ik’

De bromance begon in Ruigoord. Ja echt, de grote hippiekerk in een uithoek van Amsterdam. We spreken Amsterdam Dance Event 2017, het emohousecollectief Giegling gaf een feest tot diep in de ochtend. Jim was nog niet eens Gotu Jim, pas een jaar later zou zijn ‘Tweede Klas Shit’ verschijnen. ‘Die party was crazy’, vertelt hij met een grijns. ‘Het was zo hard. En een heel erg belangrijk moment in mijn leven. Ik kwam erachter hoe gevaarlijk drugs konden zijn, belandde backstage en zag dat al die dj’s helemaal naar de ratten waren.’ Hij zet een Duits accent op: ‘I’m not sure if I can play… I did too much ketamine.’

En in het rokershok ontmoette hij Jacob. Jacob: ‘Volgens mij raakten we gewoon op een vage manier aan de praat. “Oh, jij maakt ook beats? Ik ook!“ Ik heb meteen een demo laten horen over m’n telefoonspeaker. Je kon dat natuurlijk helemaal niet goed horen, de muziek stond veel te hard.’

Een echte School-vriendschap

Hoe dan ook: het klikte tussen die twee. Dus begonnen ze via Facebook Messenger te muzieknerden. Elkaar de hele tijd Giegling-tracks sturen: ‘Oh ja, deze is ook vet. En ken je die al?’ Een echte jongensvriendschap werd het: niet teveel over gevoelens praten, wel hele nachten samen hangen in de club, bergen drugs gebruiken en onderzoeken waar je grenzen liggen. Jacob: ‘We gingen steeds vaker met z’n tweeën uit. Naar De School.’ Jim: ‘We hadden een echte School-vriendschap. Er zijn zoveel goede verhalen.’

Zoals die keer dat Jacob de hele avond stevig had staan zuipen, en vervolgens dacht dat-ie nog wel wat naar binnen kon gooien. ‘Het allerslechtste idee ooit. Het is me vaker gebeurd, helaas. Ik heb twee uur lang volstrekt stil gestaan in een hoekje van het Muzieklokaal, voor m’n gevoel was ik aan het VLIEGEN door de ruimte.’

Jim lacht. ‘Magische avond was dat. En DJ Dustin draaide met S.A.M., twee van mijn favoriete dj’s toen. De sfeer was very electric. Ik denk vaak op een gegeven moment: nu is het tijd om naar huis te gaan. Jacob kan wel wat beter vliegen dan ik.’

Jacob: ‘Dat de zon opkomt en je voelt dat je een beetje over het randje gaat, dat je eigenlijk echt moet gaan slapen maar nooit meer weg wil. Dat blijft een heel speciaal gevoel.’

Zo staat op het album van Grote Komeet ook een interlude: een vriendin die de voicemail van Jacob inspreekt. Of ze zin hebben om LSD te gebruiken? En of hij dat dan wellicht kan regelen? Het móét haast wel geacteerd zijn, toch? Jacob lacht: ‘Nee, dit was echt!’ Denk nou niet dat Grote Komeet een drugsplaat is geworden, maar het gaat wel degelijk over desoriëntatie, verdwaald raken in je eigen hoofd, naar andere planeten willen vertrekken omdat je je hier niet thuisvoelt, ‘dansen op de regeltjes’. Jim: ‘Veel teksten hadden als startpunt de dingen die ik niet zou willen in mijn leven, dingen waar ik bang voor ben. Bijvoorbeeld dat ik niet wil vastroesten in een relatie, niet in een sleur gevangen wil raken, dat is in de liefde mijn grootste angst.’

LCD Soundsystem vs. hyperpop

De eerste demo’s voor Grote Komeet maakten Jim en Jacob al toen de wereld op slot ging in 2020. In de tussentijd trad Jacob toe tot de liveband van Gotu Jim, en ze vormden het electroclash/bloghousetrio Not A Fan met Daniël van Vugt. Jacob: ‘De muziek die we met z’n drieën draaien als Not A Fan is ook voor Grote Komeet heel belangrijk geweest. En de obvious bands als LCD Soundsystem en The Strokes. Jim en ik luisterden naar hele andere soort muziek in die tijd. Hij kwam aan met allerlei hyperpop aanzetten. Met underscores!’ Jim: ‘En met vage rappers. Jacob kwam juist met die bandshit aanzetten. Sonic Youth, dat luister ik nog steeds.’

Toen leken dat gescheiden werelden, maar anno 2026 ligt de aesthetic van hyperpop eigenlijk best dicht bij de NYC zeroes-gitaarbands. Jim: ‘Ik zag dat echt al van mijlenver aankomen! Yung Lean die een rockalbum uitbrengt, artiesten die die werelden dichter bij elkaar brengen.’

Jacob: ‘De eerste versie van deze demo’s klonken nog heel anders. Het was allemaal synthesizer, heel jaren tachtig.’ Jim: ‘Maar toen dat heel populair werd, waren we allebei zo van: oké, dit moet het ook niet zijn.’ Jacob: ‘Toen heb ik besloten dat bijna alles live ingespeeld moest zijn. De drums, de basgitaren en gitaarpartijen. Zo is het meer een eigen universum geworden.’

Vervreemdende Nederpop uit de eighties

Jim is bepaald geen James Murphy (de zanger van LCD Soundsystem). Mede door de associatieve praatzangteksten, het indie-gevoel en de synthesizers past het zo in het universum van Meetsysteem (‘een goede vriend en een grote inspiratiebron’) en ehm… Spinvis? ‘Ik vind dat onzin, echt bullshit, ik ben het er niet mee eens. Meteen zodra Nederlandse muziek associatief is, wordt Spinvis erbij gehaald. Heel irritant. Dan zie ik Raymond van het Groenewoud eerder als inspiratiebron. Hoe die de dingen beschrijft, dat past veel beter bij me.’

Dan hebben ze het liever over Tom America, de man die in de jaren tachtig al vervreemdende Nederlandstalige popmuziek maakte en met de band MAM een belangrijke schakel vormde richting de alternatieve Nederpop van nu. Eerder al samplede Gotu Jim met Faberyayo het legendarische ‘Maternité’ (‘Mam? Weet jij nog wanneer ik voor het eerst 'n boterham met kaas gegeten heb?’). Nu krijgt de stem van America een prominente plek op ‘Alle Dingen Wachten’, en zit-ie in de clip van ‘Cherokee’. Jacob: ‘Ik heb zijn muziek zóóóveel geluisterd. Hij is een van de meest underrated artiesten die ik ken. Tijdens de videoclip-shoot hebben we hem voor het eerst ontmoet. Ik heb de hele middag met hem over muziek gekletst. Ik was helemaal vereerd, en hij ook: “Jullie zijn bruggen aan het bouwen tussen generaties.”’

Jim: ‘Jacob is zo goed in het toevoegen van dat soort details, waardoor de muziek extra gewicht krijgt. Ik ben nog steeds onder de indruk van jou.’ Ah, zelfs na negen jaar is er van sleur nog geen sprake in deze bromance.