Album van de Week (44): Curtis Harding

Als een vader die is vervreemd van zijn kinderen stelt Curtis Harding zichzelf voor in de eerste regels van zijn tweede plaat Face Your Fear, met eindelijk de rust om uit te leggen waarom hij al die tijd buiten beeld was. Daar klinken strijkers en blazers, en eroverheen worden zorgvuldig fuzzy gitaren gestapeld, naast een steeds verder ontsporende synthlijn. Ja, al vanaf het startschot is het duidelijk dat het tweede album van de soulzanger uit Atlanta anders klinkt dan het eerste. Face Your Fear is een stuk verzorgder en meer gelaagd, maar gelukkig nog met aardig wat weirde rafelrandjes. 

Jarenlang werkte Harding met Cee-Lo Green en stapte hij als diens achtergrondzanger in de bandbus. Totdat hij in 2011 The Black Lips-man Cole Alexander leerde kennen, met wie-ie een passie bleek te delen voor vintage Southern soul. Samen vormden ze een bandje, en in 2014 brak Harding vervolgens door met zijn solodebuut Soul Power. Die plaat verscheen op het Californische cassettelabel Burger Records, een label dat de coolste rock ’n roll een plek geeft. Hoe rafeliger en smeriger, hoe beter. Ook de plaat van Harding rammelde op de meest charmante manier, a la de klassieke soul uit de jaren zeventig maar dan vertolkt vanuit de garage. Prijssong ‘Keep On Shining’ was een lekker upbeat soulkraker met kurkdroge drums die het zowaar tot 3FM Megahit schopte.

Nu is er dus een opvolger, Face Your Fear. Het openingsnummer had sterproducer Danger Mouse aan de knoppen – de promocampagne doet overigens welhaast denken dat hij zijn handtekening onder ieder nummer zette –, en de rest van de plaat is geproduceerd door Sam Cohen (die bijvoorbeeld ook de magistrale laatste plaat van Kevin Morby produceerde).

In eerste instantie lijkt Face Your Fear juist een tikkeltje té netjes, als een muzikaal retro-soul-behangetje dat keurig binnen de lijntjes is ingekleurd. Een liedje als ‘Need Your Love’ reutelt wat pijnloos voort (alsof die liefde toch niet zo heel erg onontbeerlijk is), de uithalen van Harding missen vaak de bezieling van een Charles Bradley, zijn kopstem is bij lange na niet zo verleidelijk als die van Curtis Mayfield. Zijn timbre doet vaak nog meer denken aan de bluesy knauw van The Black Keys-zanger Dan Auerbach, en dat is niet per se een compliment.

Maar dan sijpelt er steeds meer experiment in de liedjes door. ‘Go As You Are’ is gedrenkt in de space-echo, met dat lekker over the top stereo-trucje dat ooit zo in zwang was (de wah wah helemaal rechts, de bas bijna helemaal links) en coole percussie. Het broeierige ‘Welcome To My World’ mist coupletten, en krijgt daarvoor in de plaats een damesstem die zwoel fluistert hoe blij ze wel niet is om tegelijkertijd met hem te komen (ja echt). In het daaropvolgende ‘Ghost of You’ blijft fysiek contact juist uit, en mijmert Harding in kopstem dat zijn verdwenen geliefde als een schaduw aan hem vastkleeft. Het slotnummer krijgt niet alleen een tekstuele verwijzing naar Dylan’s ‘Mr. Tambourine Man’, maar ook een fantastisch bedwelmende groove met orgel en een groots strijkers- en blazersarrangement, om uiteindelijk te verdwijnen in de galm. En dan is er nog de prettig voortjakkerende single ‘On and On’ die ook best door Mark Ronson geproduceerd had kunnen zijn, met een Motown-groove, aanstekelijk koortje, voortstuwende blazers en nog veel meer tierelantijntjes op de achtergrond. 

Nee, met Face Your Fear duwt Harding het genre bepaald geen razend spannende nieuwe kanten op, maar hij laat maar eens zien nog verder op te bloeien wanneer hij de rafeligste randjes wat verder gladstrijkt en zich af en toe laat ondersteunen door een handvol strijkers. Als-ie af en toe maar uit de bocht durft te blijven vliegen. Ja, zijn verhuizing vanuit de garage naar de studio is meer dan geslaagd.

Curtis Harding speelt 21 november in Paradiso, Amsterdam.

Album van de Week