Album van de Week (43): Fontaines D.C.

Wat is giftiger, de zes shotjes uit de koffiemachine die de ik-figuur in ‘Six Shot Morning’ zichzelf toedient, of de bakken ellende die hij gevraagd of ongevraagd door Silicon Valley aangereikt krijgt? Misschien versterken die twee elkaar wel, zoals de duistere, Depeche Mode-achtige synthdrones van het openingsnummer de toon zetten. 

Fontaines D.C. is alweer toe aan album nummer vijf sinds 2019, en dan tellen we het solo-album van Chatten niet eens mee. Dat is enorm veel, maar de koek blijkt nog niet op. Dopamine Chamber lijkt muzikaal vooral een broertje van derde album Skinty Fia, met een breed palet aan invloeden, van postpunk tot wavey synthpop tot shoegaze. Nog concreter: ‘Happy For You’ lijkt haast een verloren gegaan tweelingbroertje van ‘I Love You’, beide songs zijn vermomd in een liefdesverklaring maar gaan over een giftige relatie, bezongen vanuit de dader. In ‘Happy For You’ staat die berouwvol voor de deur met een bosje bloemen na een ruzie waar zelfs de buren op af kwamen. Maar eenmaal op weg naar huis kan hij het toch niet laten zijn sleutel over haar autolak te halen.

Met het groter worden van de concertzalen (volgende maand debuteert Fontaines in Ziggo Dome) wordt ook het geluid steeds wat groter. Neem bijvoorbeeld een song als 'Mimesis'. Maar echte anthems à la Editors of Ierse rockgodfathers U2 heeft de band niet in de vingers. Ze blijven ook voortdurend onverwachte keuzes maken. Wat gebeurt er bij dat maffe chipmunk-rap-stukje in ‘Tongue'??? De gloomy leadsingle ‘Marianne’ (over de verleiding om te verdwijnen) is bepaald geen meezinger voor het grote publiek, maar landt wel degelijk goed bij de trouwe aanhang.

En dat duet met ROSALÍA dan? De Catalaanse werd naar het schijnt gelokt door de Spaanse helft van Fontaines-gitarist Carlos O'Connell. De samenvlechting met Grian Chatten in het ‘gewoon’ Engelstalige ‘Where Is Now’ is wonderschoon, maar lijkt in niets op wat we van Fontaines kennen. Eerder leunen de twee tegen elkaar aan als Nancy Sinatra en Lee Hazlewood. Chatten heeft zelfs nog een extra schepje honing in zijn thee gedaan om zijn stem nog wat te bronzen. Het heeft een liedje opgeleverd over rouw en verlies, met twee stemmen die dezelfde melodie zingen en toch mijlen van elkaar verwijderd zijn. Mooi nummer, met een wat onfortuinlijk plotseling einde.

Je zou zeggen dat we dit nummer tijdens de aanstaande tour niet live kunnen horen, maar de eerste shows lieten al zien dat Fontaines zich er wel degelijk aan waagt. Gelukkig maar, want het is een van de songs die je zeker wilt horen. En daar zijn er meer van. Dit is niet zo'n standaard vijfde album waarvan één of twee liedjes blijven en de rest snel vergeten wordt. Fontaines D.C. is nu officieel een van die zeldzame bands die met vijf albums op zak nog steeds durft te verrassen.