Album van de Week (41): Fat Dog

De band wist al een flinke reputatie op te bouwen voordat ze ook maar één nummer officieel hadden uitgebracht. Hun extreem energieke en chaotische optredens, met destijds een drummer met een hondenmasker, veranderden de veel te warme, zweterige kelders al snel in plekken waar iedereen bij wilde zijn en groeide de Fat Dog uit tot een ware cultband.

In 2024 verscheen hun langverwachte debuutalbum WOOF., een plaat waar je U tegen zei. Die plaat is als het uitlaten van een agressieve Pitbull: lomp, meedogenloos en vooral zonder tijd om bij te komen. Op Cancel Me (I’m Tired) is Fat Dog nog altijd niet van plan om je heelhuids naar huis te laten gaan, maar nemen ze hier en daar wat gas terug. Het is nog steeds een pitbull, maar af en toe wordt die afgewisseld met een lief poedeltje: minder verpletterend, iets smoother en zowaar met momenten waarop je even adem kunt halen.

De titel van het album is een speelse combinatie van twee dingen: die van de uitputting die komt kijken bij het eindeloze touren en die van de cancelcultuur. Want als hij toch gecanceld wordt hoeft de band in ieder geval een tijdje nergens naartoe en kunnen ze rustig bijkomen. Een cynische gedachte, maar wel een die de basis vormt van het album.

Het album is een kruising tussen new wave, dance, punk en soms een vleugje indie. Opener ‘Smile and Wave’, knalt er meteen flink in maar is bovenal een enorm leuke punkplaat. En weet je nog van het begin? Dat de band zichzelf totaal niet serieus neemt, dat komt meteen lekker naar voren met lyrics als ‘Life is but a dream of bitchin' NPCs / They'll fuck you like a horse’.

Snel door naar de titeltrack: ‘Cancel Me (I’m Tired)’. Een synthpoptrack die voelt alsof hij ook zomaar uit de jaren ’90 had kunnen komen. Fat Dog laat zichzelf hier van een andere kant zien. Het nummer voelt niet als een mokerslag zoals ‘Smile and Wave’, maar eerder als een nummer dat net wat beter dansbaar is en bovenal weer lyrics heeft om je vingertoppen bij af te likken: ‘Life, it's a bitch like a chicken on a stick / You make your music for H&M I make it for B&M why don't you suck my M&M's?’

Halverwege het album vinden we ‘Shit love’ wat vooral erg doet denken aan de introtune van een Amerikaanse high school serie die enorm slecht gedubd is voor Nickelodeon Channel begin 2010’s. Snel door, wel leuk!

Wat ook opvalt: op nummers als ‘Aliens’ en ‘Heart of Darkness’ staat frontman Joe Love centraal en kunnen we goed bijkomen van al het andere geweld. ‘Heart of Darkness’ is, houd je vast, een vrij easy-listening indietrack met een aanstekelijke melodie (wie had dat ooit verwacht van Fat Dog?!). ‘Aliens’ sluit het hele album af. De plaat begint mega klein en blijft vervolgens steeds groter worden.

Al met al is het album het best te omschrijven als een vuilnisbakkenras dat alle kanten op gaat: goede stevige punk, dance, wat indie en een vleugje new wave. Ondanks dat het album anders klinkt dan het voorgaande werk, kunnen we hier nog steeds genieten van de lolbroek die de band altijd lijkt te hebben.