Album van de Week (41): Charli xcx

Een crisis werd uitgeroepen: is de Brat girl summer over? Heeft het album z’n tijd gehad? Kom je ook naar het R.I.P Brat-feestje? Charli zal er om gelachen hebben. Die had gewoon nog een troef achter de hand. Die troef heet Brat but it’s completely different but also still brat. Een remixalbum, waarop Charli xcx naast de rol van heetste popster van het jaar ook de rol van curator op zich neemt. Op fantastische wijze, want het is niet een remix-album waarop simpelweg gastvocalen zijn geplakt, maar iedere track is zo getransformeerd dat de gasten het best tot hun recht komen. Sommige tracks zijn amper nog herkenbaar van de versies op het gifgroene album dat dit muziekjaar tot nu toe domineerde. 

Neem ‘365’. De nieuwe versie met Shygirl is een wervelwind aan club-energie, enorm chaotisch. Het vat het remix-album aardig samen. Vaak is het is dansbaarder, clubbier en ruwer dan het origineel. Al lukt het Charli ook een aantal keer om het juist wat gevoeliger te maken. Het al rustige ‘I might say something stupid’ is nu bijvoorbeeld een kleine pianoballade. Ook op ‘I think about it all the time’ tilt Charli het liedje naar meer atmosferische hoogtes. Dat is ook bijna onvermijdelijk met een feature van Bon Iver, natuurlijk. 

Hoewel ze op deze track nog steeds bang is voor de toekomst en onzeker is over moederschap, onderscheidt het remix-album zich ook van het origineel door die nieuwe gevoelens. Waar de productie turbulenter is, zijn de emoties van Charli dat ook. Niet gek. Ze had het al moeilijk in het spanningsveld tussen cultfenomeen en popster. Moet je nagaan hoe het nu is, met al die extra aandacht. Charli voelt zich niet altijd thuis in het poplandschap en vraagt zich af of ze haar status wel verdient. Op de ‘Rewind’-remix met Bladee doet ze er nog een schepje bovenop: ‘L.A. makes me so competitive / sometimes I wanna wake up dead.’ 

Maar goed: bratty of onzeker, kwetsbaar of opschepperig, het maakt niet uit. Alles lijkt te werken. Charli barst van de ideeën, en vrijwel nooit zijn ze slecht. Zelfs ‘Mean girls’, met Julian Casablancas, is een plezierige danspoptrack. De zanger van The Strokes weet de brat-energie niet te matchen, maar kan muzikaal hartstikke goed uit de voeten op dit terrein. Weer is de track op een of andere manier charmant, weer een schot in de roos. Het begint bijna vervelend te worden, als het niet allemaal zo goed en extreem amusant was. Brat is hét popfenomeen van 2024, dat toch eigenlijk nooit echt over is geweest.