Album van de Week (32): Man/Woman/Chainsaw

Het begint bijna irritant te worden, he? Weer een zeskoppige, experimentele gitaarband uit Londen met wortels in de Windmill-scene. Deze Gen Z-jonkies zijn de generatie ná Black Country, New Road, de generatie die snapt dat Grilligheid het toverwoord is, dat een band gerust drie verschillende leadzangers kan hebben met eigen karakters, dat catchiness en weirdness elkaar beslist niet hoeven uit te sluiten.

Zo lijkt hun debuutalbum Cannonball soms wel drie verschillende bands te bevatten. Neem ‘Goddamn, Lizard Man!’, het eerste hoogtepunt van de plaat. Met een Nick Cave-esque grom zingt frontman William Ward over een robuuste rockgroove, een liedje over gasten zo kwaadaardig dat ze basically reptielmensen zijn. En wat krijgen we één liedje later? Het allerzoetste popliedje dat je je kunt bedenken, een zoetgevooisd liefdesliedje waarin frontvrouw Vera Leppänen kroelt: ‘You make my whole life lighter.’ Om één liedje later te belanden bij iets dat verdomd veel aan ‘Someone Great’ van LCD Soundsystem doet denken. En weer een andere vrouwenstem!

Samen stappen ze voorzichtig weg van het wat ruigere, punky begin van de band, en komen ze tot een cinematisch gearrangeerd indierockgeluid waarin de vioolpartijen continu de show stelen en ze continu spelen met hard/zacht-dynamieken. Neem een liedje als ‘Canyons’, dat opbouwt vanuit een pianoballad. Wanneer de boel wegvalt voor de vioolpartij, klieft de gitaarfeedback door de lucht en buitelen alle stemmen en instrumenten tegen elkaar op. En toch weet deze band op z’n momenten verdomd catchy te klinken. De meest toegankelijke band uit de Windmillscene? Ja, toch?