Album van de Week (20): Men I Trust

Voor wie niet helemáál vloeiend is in het Latijn: Equus Caballus betekent gewoon ‘paard’. Daarmee sluit Men I Trust hun hoefdier-tweeluik af, dat ze twee maanden terug openden met Equus Asinus (ezel). Dat album stond met één hoef in de folk: we hoorden Men I Trust in hun meest uitgeklede vorm en de elektronica werd grotendeels ingewisseld voor akoestische gitaren. Maar een edel dier verdient een meer majestueuze sound, dus kwamen de reverb-pedalen weer tevoorschijn, en werd het tempo flink opgeschroefd. 

Op Equus Caballus galoppeert het Canadese drietal richting de droompop. Tracks als ‘Ring Of Past (2025)’ – met die heerlijke ontstemde synths – en het zwoele ‘Hard To See’ zijn ideale soundtracks voor de melancholie van morgen. Veel nummers eindigen in een fade-out, als om de landing even zacht te maken als de vlucht zelf. En telkens wanneer de plaat te veel richting de niks-aan-de-hand achtergrondmuziek neigt, trekt een welgeplaatst roffeltje of stinkend baslijntje je weer bij de les. 

Dat deze warme deken nog een best ingewikkeld haakpatroon heeft, valt in eerste instantie niet eens zo op. De plaat is gevuld met uitgekiende jazzakkoorden en progressies die nooit écht hun thuis vinden. In al dat harmonieuze generd krijgt bassist Jessy Caron een sterrenrol. Van een grondtoon heeft hij nog nooit gehoord, en zijn vloeibare baslijntjes dienen vooral om harmonieën verder uit te diepen. Op het slap-bass festijn ‘Ring Of Past 2025’ klinken zelfs drie baspartijen in stereo naast elkaar. Zo voorziet Caron de songs van de nodige peper.

Wat je ook zo zou missen, is dat onder al die oren-strelerij best zware thematiek verborgen ligt. Op ‘Another Stone’ klinkt een dreigende ondertoon door: ‘In life never satisfied / There's nothing I could find / To give me peace inside’, zingt Emmanuelle Proulx bijna ASMR-achtig, om een song later weer troostend en zachtaardig uit de hoek te komen. Laten we er vooral niet te veel achter zoeken: Equus Caballus valt in de categorie ‘easy listening voor indieheads’, en draait in de eerste plaats om de vibe. Samen met voorganger Equus Asinus, vormt Equus Caballus zo echt een muildier: een gemengde achtergrond, totaal ongevaarlijk, maar wel erg schattig.