ADE26: Bij Love on the Rocks is de avond te kort
Een zweterige ontmoetingsplek met draaiende house encyclopedieën
Love on the Rocks: die prachtige naam kleeft aan een platenlabel waarmee PARAMIDA bepaald niet voor de mainstream gaat. Ze brengt artiesten uit en programmeert dj’s die je volgens haar simpelweg gehoord móét hebben. Dat doet ze inmiddels alweer twaalf jaar: van productie en distributie tot deze muzikaal kneitersexy labelavonden.
Geen pizza’s, maar kneitersexy diggerplaten worden vannacht opgediend in restaurant Klaproos in Amsterdam noord. De Duitse dj PARAMIDA heeft voor Love on the Rocks een gezelschap meegenomen dat net zo makkelijk uit de voeten kan met een pompende housebeat als met een vergeten synthriedel. Jaren-negentig-klanken vliegen door de ruimte, achter de decks wordt uit volle borst meegezongen en vrijwel alles komt van vinyl.
Een restaurant dat een club wordt: je kunt er een paar tafels voor aan de kant schuiven, maar daarmee ben je er nog niet. Hier lukt het behoorlijk goed, afgezien van de gigantische rij voor de deur die maar niet lijkt op te schieten. Eenmaal binnen komen we langs een stel verplaatsbare lockers. De Klaproos organiseert maar één à twee keer per jaar dit soort evenementen. Ook SlapFunk strijkt hier neer: dat feestje begint vanavond maar liefst twee uur na het einde van Love on the Rocks.
Gaan we wel goed? We komen aan de andere kant binnen, lopen langs de kluisjes en belanden via de keuken ineens op een dansvloer. De Klaproos in Amsterdam-Noord heeft zichzelf voor de gelegenheid binnenstebuiten gekeerd. De ramen naar de tuin zijn niet eens meer te zien. En die discobal, hangt die hier eigenlijk altijd? Jazeker, alleen valt hij nu extra op. Via een trappetje kom je boven de eerste zaal, met uitzicht op de dj en de dansvloer. Premiumplaatsen.
Het is al snel retedruk en tussen de dansende lijven hangt een onmiskenbare popperswalm. De poriën staan inmiddels ook wel open. ‘Bro, ik heb een extra T-shirt bij me. Eerste keer in drie dagen dat ik even naar huis ben geweest.’
Wie denkt dat PARAMIDA haar labelavond gebruikt om uitsluitend de eigen catalogus uit te stallen, zit verkeerd. Op het programma staan haar eigen muzikale ontdekkingen en ontmoetingen tussen dj’s. Fais Le Beau naast Vuur, Pancratio naast Peach, Satoshi Tomiie naast Simone de Kunovich. Later deelt de gastvrouw zelf de booth met BASHKKA. Geen verzameling dj’s die braaf achter elkaar hetzelfde kunstje komt doen, maar diggers pur sang die het in duo’s met elkaars platen moeten zien te rooien. Synergie, lieve mensen: dát leveren die back-to-backs vanavond op.
Peach en Pancratio zingen mee achter de decks
Neem de Canadese Peach en de Italiaanse Pancratio. Rond kwart voor twee pompt DJ Duke’s ‘Blow Your Whistle’ door de zaal. De kick houdt onderin de druk erop, de hoge fluit-hook blaast erbovenuit. Veel ruimte om breeduit te dansen is er niet meer, maar probeer dat deze plaat maar eens uit te leggen.
Even later wordt er meegezongen: Pancratio’s eigen ‘Be Yourself’. De house blijft stuwen, de herhaling trekt je verder de groove in en de vocal krijgt versterking vanaf de vloer. Aan fans van de Italiaan geen gebrek, al hadden we dat gezien het aantal ‘prego’s’ om ons heen misschien al kunnen vermoeden. Dat is misschien nog wel het aanstekelijkste aan deze back-to-back: de twee lijken voortdurend zelf te willen dansen op wat de ander opzet. Peach haalt tussendoor een plaat aan Pancratio’s kant weg. Geen zichtbaar overlegcomité: gewoon twee mensen die samen staan te draaien en daar overduidelijk plezier in hebben.
Satoshi en Simone geven gas
De Japanner Satoshi Tomiie, Eurorack-alchemist met een master in kabelmanagement, staat naast de Italiaan Simone de Kunovich, die tot de vaste posse van Love on the Rocks behoort. Ze trekken een andere platenkast open. Rond twintig over drie klinkt het even bijna alsof er live wordt gespeeld: verschillende onderdelen grijpen in elkaar, totdat een drumroffel over het geheel heen ratelt. Dat zou zomaar met Tomiie’s ervaring met livesets te maken kunnen hebben. Improviseren lukt hem ook prima op de cdj’s. Vervolgens legt hij een groovy minimaltechnoplaat op de draaitafel, terwijl De Kunovich rustig doorgaat met zijn USB-selectie. Dan duikt ‘Shiny Disco Balls’ van Who Da Funk op. Alleen de titel lijkt al voor dit interieur geschreven. Simone trekt de discotheek van de jaren zeventig en tachtig open: een overtuigend dreunende housebeat, funky baslijntjes en discoklanken, terwijl de theatrale vocalen van Jessica Eve er als een spiegelbol bovenuit schitteren.
Daar mengt Satoshi zijn vinyl tussendoor. Achter de draaitafels doet zijn hele bovenlijf mee terwijl hij een groovy techplaat onder de naald legt. Een geoliede machine, en duidelijk niet iemand die dit sinds gisteren doet. Rond half vier trekt een technoplaat de boel verder strak. Het contrast werkt: de synths mogen glimmen, de kick houdt de vloer bij de les. Handen omhoog, een strakke beweging vanuit de schouders, weer terug naar de platen.
Cassy’s platencollectie kan bijna niet harder
In Café Soleil dansen we ondertussen op een visgraatvloer. Het naastgelegen horecapand is via een gangetje met de Klaproos verbonden en doet vanavond dienst als tweede zaal. Die is populair: zo geliefd dat de deuren op een gegeven moment dicht gaan. Helaas pakken we daardoor alleen de laatste tien minuten van de set mee. Cassy en Giammarco Orsini staan er met vinyl en twee mengpanelen.
Bij clubveteraan Cassy, legende mogen we misschien wel zeggen, hoeft er geen extra kick bij om een plaat harder te laten aankomen. Een subtiele draai aan het filter en ineens krijgt de bas meer gewicht. De rest wijkt een fractie, de onderkant komt naar voren. Hè? Die zat er dus al die tijd al in. Je moet alleen dat sexy punt in je plaat weten te vinden. Dat kun je aan Cassy wel overlaten, met haar flinke aantal draaiuren bij onder meer Trouw, het Parijse Rex Club, DC-10 op Ibiza en Output in New York.
Bij Jay Tripwire’s ‘Uh, Fever’ hoor je ratelende percussie, een geniepige subbas, korte synthakkoorden die zo nu en dan langsvliegen en vocalflarden met dubachtige effecten. Een vierkwartsmaat, maar dan anders en flink opgepitcht.
Vlak voor vijven valt de muziek plotseling stil. Vervolgens rolt er een zware bas overheen. Zo’n moment waarop een korte onderbreking meer doet dan nóg een schep erbovenop. Je ziet de vuisten de lucht in schieten, alsof ze rechtstreeks aan de onderbuiken vastzitten. En wat wordt er hier opvallend veel getongd op de dansvloer. De vloer krijgt even geen houvast, en dan alles tegelijk terug. Nog tien minuutjes Cassy, graag?
PARAMIDA en BASHKKA: ook voor italo is nog tijd
Pfoe, even een tune luisteren in de kerk? Met Ron Carrolls ‘Get with Him’ verandert PARAMIDA de dansvloer halverwege haar set in een nachtelijke kerkdienst. Gospel en Chicago house vinden elkaar in een uitbundige, spirituele ontlading. Typisch PARAMIDA: een vergeten parel uit de platenbak vissen die evenveel wegheeft van, we noemen maar wat, een zondagsmis als van een zweterige clubnacht. Net zo makkelijk zoekt PARAMIDA de duistere hoeken van de house op. De minimalistische groove krijgt een rauw randje door een smerige snare, die als een zweepslag door het ritme snijdt. Precies het soort eigenzinnige clubplaat waarmee ze de dansvloer op scherp zet.
PARAMIDA staat bekend om haar nederigheid rondom platenkeuze, waarin house, disco, trance en vergeten clubklassiekers uit verschillende decennia samenkomen. Eigen platen laten rippen en editen? 70% van al haar platen heeft ze op die manier herbewerkt. BASHKKA brengt de New Yorkse house- en ballroominvloeden mee die ze tijdens haar jaren in die stad opdeed. Richting het einde hebben we zo ongeveer hun hele genrearsenaal wel gehad. Maar voor een lekker italodiscoplaatje? Daar is áltijd tijd voor.
Via de keuken kwamen we binnen, met een hoofd vol platen gaan we weer naar buiten. De Klaproos heeft vannacht weinig aan tafelmanieren gedaan: er is gepompt, meegezongen en op een visgraatvloer diep door de knieën gegaan. De pizza’s kunnen straks weer op tafel. Eerst even kijken waar die tafels ook alweer stonden als straks Slapfunk ook achter de rug is.