Derek E. Miller en Alexis Krauss ontmoetten elkaar in een Braziliaans restaurant in New York. Hij was er ober, zij at er met haar moeder. Hij was eigenlijk een muzikant uit Florida, op zoek naar een oogverblindende zangeres, zij was precies dat. Miller had zijn plan al helemaal klaar liggen: hij wilde luide metalgitaren met lieflijke popvocalen en pompeuze beats uit de favela's van Rio de Janeiro. De hoes van het nieuwe album toont alles ineen: bloedspetters op twee kittige witte muiltjes. De gitaren zijn overweldigend, de drums juist doelbewust nep, maar wel overstuurd. Een vettig, funky basgeluid ontbreekt. Het bleek een gat in de markt. De blogwereld omarmde Sleigh Bells, M.I.A. tekende het duo op haar N.E.E.T. label en de groep tourde over de wereld.

 

Hoe moet je een vervolg geven aan een succesvolle plaat met zo'n eigenzinnig geluid? Meer van hetzelfde? Een van de elementen verder uitwerken? Meer de dance-kant op bijvoorbeeld, nu house en dubstep zo'n gigantische vlucht genomen hebben in de Verenigde Staten? Sleigh Bells tourt momenteeel met ster-dj Diplo, dus die stap zou niemand verbazen. In plaats daarvan zijn op Reign Of Terror nog meer gitaren te horen. Meer en harder. Het verklaart meteen de typische heavy metal albumtitel Reign Of Terror en tracktitels als Road To Hell, Demons en Never Say Die.

 

"Op Treats begon bijna elke track met ritmes, met de drumcomputer", zegt Alexis Krauss. "Nu begon eigenlijk alles op de gitaar, met akkoorden. Zo ontstond een classic 80ies hardrock gevoel. We luisteren naar allerlei soorten muziek. Stadionrock van Def Leppard en Queen, popacts als Cindy Lauper en The Cranberries, de r&b van Aaliyah. Dansbaarheid was niet het belangrijkste uitgangspunt. Tegelijkertijd zit er nog altijd veel elektronica in. Los van de gitaren en vocalen is alles elektronisch, ook de drums."

Zeer herkenbaar Sleigh Bells dus. Het belangrijkste verschil met Treats ligt dan ook vooral in de teksten. Single Comeback Kid is wat dat betreft nog niet erg representatief. In de clip ervan springt Alexis Krauss nog vrolijk met een shotgun op en neer op een vorstelijk groot bed, terwijl Derek E. Miller op de achtergrond met korte broek staat te skateboarden. Het versterkt het beeld van de übercoole hipsters, zoals we Sleigh Bells kennen. Maar achter de zonnebril toont met name Miller dit keer dus zijn persoonlijke kant. Het nummer Leader Of The Pack is een verwijzing naar de tijdloze girl group hit van The Shangri-Las uit 1964, waarin een meisje haar geliefde verliest bij een motorcrash. Geen toeval, gezien het feit dat Miller's vader op dezelfde manier aan zijn einde kwam. Nummers als Born To Lose, End Of The Line, Never Say Die en D.O.A. (dead on arrival) verwijzen allemaal op de een of andere manier naar de dood. Naarmate het album vordert gaat het tempo steeds wat meer omlaag. In You Lost Me laat Miller zijn gitaar zelfs zachtjes huilen.

 

"Dit album was echt een catharsis voor Derek", vertelt Kraus. "Optreden ging aan het eind van de tour echt niet meer, we deden het alleen nog maar omdat het moest, het was werk dat af moest. Twee weken na ons laatste optreden op Bonnaroo zijn we de studio in gegaan. Het werd een intense periode. We waren de hele tijd bij elkaar, Derek, ik en onze engineer, heel intiem. Derek heeft veel persoonlijke verhalen in de songs verwerkt, tegelijkertijd was mijn rol ook groter. Voor Treats stond bijna alles al in de grondverf toen ik erbij betrokken raakte. Nu werkten we samen aan ideeën, ik richtte me vooral op de melodieën van liedjes als Comeback Kid en Road To Hell."

 

"Dit album hadden we drie jaar geleden nog absoluut niet kunnen maken. Onze vriendschap was nog niet zo ver, we kenden elkaar nog niet zo lang. Aan het begin was het voor mij ook heel anders dan voor hem. Hij ervoer twee werelden. Aan de ene kant was hij kapot door wat er in zijn familie gebeurde, aan de andere kant was er die succesvolle tour, waarvan hij zoveel mogelijk probeerde te genieten. Na twee jaar touren waren we praktisch getrouwd. Je bent continu bij elkaar, en de dynamiek tussen twee personen is enorm belangrijk. Zit de vriendschap niet goed, dan gaat dat vrijwel direct ten koste van de muziek."