De reden dat Typhoon die 3voor12 award mee naar Zwolle moet nemen is simpel. Zo simpel zelfs dat het eng en uitgekauwd en haast te voordehandliggend klinkt. Typhoon is eindelijk de bevestiging dat de Nederlandse hiphopscene daadwerkelijk volwassen geworden is.

Dat voelt als een cliché, en dat is het eigenlijk ook. Al sinds Def P in een kotskleurig trainingsjack Osdorp onveilig maakte werd geroepen dat de hiphopscene volwassen aan het worden was, en sindsdien is dat niet veranderd. Bij iedere Extince, iedere Brainpower en vorig jaar nog Opgezwolle, halen de critici het weer onverminderd enthousiast uit de kast. Alsof er niets geleerd is van alle voorgaande keren dat een lyrisch begaafde mc als gedoodverfde Messias binnengehaald werd, met alle opgeklopte verwachtingen van dien.

Want ondertussen? Ondertussen zitten we opgescheept met de Telegraaf, die van mening is dat niet een combinatie van wapens en een schrijnend gebrek aan relativeringsvermogen zorgt voor de dood van half Rotterdam-Zuid, maar RAP BATTLES verantwoordelijk zijn. Ondertussen associeert heel Nederland hiphop nog steeds met Ali B, voert Lange Frans schijnheilig iedere rouwstoet, Jetix awards-show en kelderhok-gangbang aan, terwijl de Partysquad op de achtergrond met de tongen uit hun bek hun zoveelste eufemisme voor ‘kapot naaien’ lanceren.

Daarom verdient Typhoon’s debuut het om uitverkozen te worden tot beste album van de afgelopen 2007. Niet zozeer omdat de beats van een ongekend hoog niveau zijn, of omdat de hele Zwolse garde als vanouds zijn ding doet .

Die award is verdiend omdat Typhoon er in slaagt om moeiteloos de complete Nederhopscene van puberteit naar adolescentie te schoppen. Zonder te braggen, zonder zich enorm bewust te zijn van zijn eigen kunnen, zonder het nodig te vinden om te patsen met criminele verledens, foute vrienden en opgeknapte schroothoop-BMW’s. Maar gewoon, door zichzelf bloot te geven aan de luisteraar, zijn bevindingen en observaties te delen én door toe te geven dat hij weliswaar de vraagtekens zet, maar ook niet altijd de antwoorden klaar heeft.

Juist die ogenschijnlijke zwakte is het toppunt van volwassenheid, en dat plaatst hem ver boven zijn taalgenoten die liever het politiek correcte Knevel-vingertje hanteren, om vervolgens zelf met een honkbalknuppel wat schedels te splijten. Typhoon biedt een veelgezocht alternatief voor de dromers, denkers en schrijvers, precies zoals al die andere Hiphop-wonderkinderen eerder deden. Zonder ooit op de platgetreden paden rondom Zwolle te komen, en dat is iets wat respect afdwingt.

Bij deze.