Roadburn vrijdag: Main Stage

Recensies van onder ander Yob en Witch

  • 13 april 2012
  • Dyon Schlebos, Maarten de Waal en Wouter de Waal
Nachtmystium
Zoom
Nachtmystium

Lees hier gedurende de dag recensies van Manorexia, Nachtmystium, Witch, Yob, Voivod en Anekdoten.

Nachtmystium

Door een wijziging in het tijdschema begint deze tweede Roadburndag niet met het paranoïde orkestje van de heer Thirlwell, maar met de verwoestende black metal van Nachtmystium. Ze zijn blijkbaar niet zo boomvriendelijk als Agalloch, getuige de afwezigheid van achtergrondprojecties met indrukwekkende naaldwouden, maar wat wil je ook, als je uit Chicago komt. Hun muziek is misschien wat minder ‘folky’ dan die van hun landgenoten en er komt wat meer snel tremologitaarwerk aan te pas, maar ook Nachtmystium verliest de melodie niet uit het oog en komt komt met heel memorabele, verbroederend werkende gitaarlijnen op de proppen. Het publiek lijkt het halverwege de set – waarin het mijlpaalalbum ‘Instinct:Decay’ integraal ten gehore wordt gebracht – een beetje te laten afweten, maar tegen die tijd beginnen ook veel andere bands te spelen en op Roadburn is het altijd kiezen tussen leuk en leuker. De band laat zich niet afschrikken en geeft nog een paar nummers van andere albums als toegift cadeau, maar dan is de koek ook echt op. Een geslaagde aftrap van weer een duistere Roadburndag. (MdW)

J.G. Thirlwell's Manorexia

Manorexia
Zoom
Manorexia

In 2011 uitgenodigd door Portishead op het befaamde ATP-festival, vandaag cureert Voivod de band voor Roadburn: Manorexia. Een project van T.G. Thirwell, bekend van Foetus (en aanverwante naamvarianten). Manorexia is wel even andere koek dan wat men misschien zou verwachten van een ‘gemiddelde’ Roadburnband; een instrumentaal, neo-klassiek ensemble, compleet met strijkkwartet, xylofoon en toetsen. Thirwell houdt zich gedeisd op de achtergrond met een subtiele toevoeging van effecten uit zijn laptop.

Manorexia begint vrij lieflijk met plukkende cellosnaren en wenende violen, maar zoekt na de derde compositie meer de ‘vrije geluiden’ op. Dit resulteert in ijverig strijkwerk en jankende tot schreeuwende violen. Met percussie erbij wordt het geheel een stuk bombastischer en dreigender. Het gezelschap speelt voortdurend met de gemoedsrust en blijft aan je vastklampen. Manorexia is eigenwijs geprogrammeerd op een festival waar 'The Mighty Riff' de boventoon voert. (DS)

Witch

Witch
Zoom
Witch

J. Mascis (Dinosaur Jr.) is zijn voorliefde voor het drummen niet vergeten en start met maatje Dave Sweetapple in 2005 Witch. De band tekent bij Tee Pee Records en zal zich daar bij labelgenoten Karma To Burn, Ancestors en Earthless wel thuis hebben gevoeld. Hier kan Mascis zijn stoner-ei kwijt dat in Dinosaur Jr. niet tot uiting komt. Witch is een mengelmoes van de heavy rock met ballen van Black Sabbath en bij de uptempo-nummers de eigenwijze punk van een band als The Wipers. Witch moet er even inkomen, want het begin is wat slordig en zoekend. Halverwege worden de oneffenheden weggestreken en zijn de schoonheidsfoutjes van eerder vergeven en vergeten. Met een formidabele versie van hun nummer 'Rip Van Winkle' sluit de band twintig minuten eerder af dan gepland. Toch jammer, want dit smaakte naar heel veel meer! (DS) 

Yob

Yob
Zoom
Yob

Voordat Voivod het podium betreedt om het publiek te verbluffen met zijn spelkunsten, komt Yob nog even de zaal verpletteren met loodzware doom. ‘Au-delà du Réel’ is de ondertitel van deze door Voivod gecureerde vrijdag, en wat is dan gepaster dan een integrale uitvoering van ‘The Unreal Never Lived’? Het drietal walst als een enorme monoliet over de volle zaal en tekenend voor de kwaliteiten van de band, is dat de ruimte ondanks het rücksichtsloze karakter van de muziek gevuld blijft. Door prima geplaatste wisselingen in tempo, riffs en de afwisselend heldere en brullende zang weet Yob de aanwezigen moeiteloos te binden, om niet te zeggen hypnotiseren. Met slechts drie man op de planken slaagt de band erin een allesvernietigend geluid neer te zetten waar menig groter opgezet ensemble een puntje aan kan zuigen. Een van de betere concerten in het primitieve genre op dit festival. (WdW)

Voivod

Voivod
Zoom
Voivod

Na een tweetal enthousiaste en meeslepende performances vorig jaar mocht Voivod deze editie als curator terugkomen, en natuurlijk zelf wederom twee optredens geven. Het meest speciale concert vindt ongetwijfeld op deze Roadburn vrijdag plaats. Voor de eerste keer in zijn illustere carrière voert de band het legendarische Dimension Hatröss integraal uit. Geen sinecure, want dit is misschien wel het meest technische Voivod album. De band kwijt zich echter uitstekend van zijn taak: zanger en ritmesectie beschikken duidelijk over een goed geheugen en de gitarist die in de schoenen van Piggy mag staan, lijkt wel een incarnatie van dat jonggestorven snarentalent. Na dit progressieve thrashfestijn (op de achtergrond vergezeld van het typische artwork van drummer Away) toont de band zijn punkmentaliteit in een aan Piggy opgedragen vrolijk vocaal ‘duet’ met zanger Dan Kubinski van Die Kreuzen. Na nog enkele hits en een collectief hart onder de riem voor de zieke geluidsman van de groep sluiten de thrashers uiteindelijk in stijl af met hun befaamde Astronomy Domine cover. Een passender slot kan men zich op dit festival niet wensen. (WdW) 

Anekdoten

Anekdoten
Zoom
Anekdoten

Bij progressive rock denk je al snel aan King Crimson die het genre zowat gedefinieerd heeft. Anekdoten begon in de jaren 90 als King Crimson tribute-band, dus niet geheel vreemd dat Anekdoten's verleden een flinke stempel drukt op de muziek dat het Zweedse viertal vandaag op de Main Stage laat horen. Centraal staat de mellotron; een elektronisch toetseninstrument dat vaker binnen het symfonische of progressieve rock circuit wordt gebruikt. De klanken zorgen voor de zweverige noot die kenmerkend is voor de band, evenals de stuwende basgitaar van Jan Erik Liljeström. Het eerste half uur overheerst de basgitaar flink met als gevolg dat het logge gebrom de rest overstemd. De brave, ietwat iele vocalen van Liljeström zijn in combinatie met de wat scherpere, krachtigere stem van zanger Nicklas Barker een bijna noodzakelijk afwisseling. De meeste Roadburners zijn er maar bij gaan zitten. Of dit komt doordat de band net na middernacht begon of toch nét niet de aandacht volledig weet vast te houden; waarschijnlijk is het een combinatie van beide factoren. Het publiek doet anders vermoeden, maar Anekdoten is een zeer waardige aflsuiter van de Main Stage van Roadburn dag twee. (DS)

Yob @ Roadburn 2012

reacties