De jonge mannen van Izonix mogen de zaal opwarmen als de bezoekers langzaam maar gestaag binnendruppelen. De winnaars van de Popsport publieksprijs 2008-2009 overtuigen met hun techniek, energie en enthousiasme en bewijzen maar weer eens dat het maken van goede muziek niet gekoppeld is aan leeftijd. Van deze band gaan we hopelijk nog veel meer zien en horen, maar aan de gedrevenheid te zien, wordt dat geen enkel probleem.

Tweede supportact Funkmonster lijkt op papier misschien uit de toon te vallen tussen de twee rockacts van vanavond, maar aangezien Thijs een van de oprichters van de band was en bassist Luc kortstondig meedong naar een onvoorziene finaleplaats in RockNation (het tv-programma waar de band Stereo uit voortgekomen is) vallen de puzzelstukjes op hun plaats. Ondanks enige problemen met de afstelling, het geluid staat wat schel, geeft Funkmonster een goede show weg. Het blijft ongelofelijk uit wat voor topmuzikanten deze band bestaat, die enerzijds ontzettend complexe nummers maken, maar te allen tijde een open sound weten vast te houden. Naast de zang van Romy, die duidelijk in de formatie gegroeid is, zorgen de solo’s van Virgil voor de betere kippenvelmomenten. Enige minpuntje komt niet op conto van de band: Funkmonster verdient een rokerige nachtclub in plaats van een poppodium waar het rookverbod strikt word nageleefd.

Als headliner Stereo het podium betreedt, weet ze het eerste vooroordeel van een op tv samengestelde rockgroep direct te ontkrachten: deze band schrijft geen muziek met als belangrijkste doel commercieel succes. De nummers rocken harder dan je in eerste instantie zou verwachten en ze doen alleen concessies aan elkaar. Maar het is te gemakkelijk om Stereo alleen te zien als een bij elkaar geraapt groepje dat toevallig een talentenjacht heeft gewonnen. Zeker, de muzikanten blinken stuk voor stuk uit op hun eigen instrument, maar het is ze ook gelukt om binnen vrij korte tijd als een eenheid op het podium te staan. Dit wordt met name duidelijk op het moment dat de band hun eerste hit 'Unexpected' in een uitgeklede, akoestische versie ten gehore brengt.

De show zit goed in elkaar en ook met de interactie met het publiek zit het wel snor, maar dat is ook niet vreemd als je bedenkt wat een brok ervaring er achter deze nog jonge band schuilgaat: de afgelopen zomer werden zo’n beetje alle festivals aangedaan en afgelopen week nog waren ze te gast in de radioshow van Giel Beelen tijdens de 90’s request week, dus een paar covers worden ook in Fenix niet geschuwd.

Tegen het eind van het optreden beginnen de nummers helaas wat teveel van hetzelfde te worden, waardoor de aandacht van het publiek  verslapt. Misschien was het daarom geen briljante beslissing om de bekende nummers allemaal aan het begin van de set te spelen.
   
Al met al is Stereo zeker het bezoeken waard (in Limburg zijn ze de komende maanden nog te zien in Perron55 in Venlo en poppodium Nieuwe Nor te Heerlen) en als de band op deze weg doorgaat, zal er nog een bloeiende carrière in de Nederlandse rockscene in het verschiet liggen.