Paaspop zaterdag: onbegrip en ontzag voor Masters of Satan Rock The Devil's Blood

Occulte classic hardrock seance heeft minder impact in halfvolle tent

  • 8 april 2012
  • Tekst: Ingmar Griffioen, foto's: Sas Schilten
The Devil's Blood
Zoom
The Devil's Blood

Het is zes uur in de Masters Of Rock tent en vooral de foto-pit is goed gevuld. Zeker vijfentwintig fotografen staan in de aanslag en met reden: The Devil's Blood mag dan op zo'n beetje alle Europese rockfestivals de hoofdb├╝hne betreden, optredens in Nederland zijn zeldzamer. Vijf overwegend langharige mannen en een imposante frontvrouw cq. hoge priesteres, volgens het vaste ritueel overgoten met varkensbloed, komen op. De Brabantse zeskoppige formatie is in naam, reputatie en podium-act een van de meest extreme bands op de festival-bill, maar qua muziek zeker niet.

Zoom

Het is echt varkensbloed dat door de podiumlichten en de zwetende lichamen verwarmd wordt tot een doordringende geur die zich mengt met de eveneens zoete en penetrante wierooklucht. Het bloed, een groot pentagram als bandlogo, satanistische thematiek, een altaar met gotische kaarsen, schedels, een beeldje van mageren hein en wierook, een bandnaam die extreme Noorse blackmetal doet vermoeden en een podiumshow die eigenlijk een seance is vol rituele symboliek; dat alles maakt The Devil's Blood tot een band die je gezien wil hebben. Zo ook op Paaspop. De grote Masters Of Rock tent, de tweede in capaciteit, stroomt langzaam maar zeker vol.

Twee problemen: ten eerste beantwoordt de muziek amper aan de extreme verwachtingen die niet-kenners koesteren op basis van de bandnaam en reputatie. Verder blijkt een grote festivaltent beduidend minder geschikt voor de totaalervaring die The Devil's Blood normaal biedt. In de beslotenheid van een poppodium is de geur vele malen doordringender, de bezwerende muziek veel overrompelender en de ambiance plechtig en schier onontkoombaar. In een zaal met een paar honderd man die allemaal voor de band gekomen zijn, vinden band en publiek elkaar eendrachtig in het heidense ritueel en een indrukwekkende rockshow. Die gelijkgezindheid, die verbondenheid, een trance op en voor het podium; dat is waar gitarist en bandleider Selim Lemouchi naar op zoek is. De band versterkt de bloederige geur van de dood met de hemelse geur van soms wel veertig wierookstokjes tegelijk 'om het publiek mee te trekken in hun mantra'.

Die mantra's worden juist ook door de muziek opgeroepen. Door soms epische hardrock, in lang uitgesponnen, zorgvuldig opgebouwde nummers als The Thousandfold Epicentre (titelnummer laatste plaat), The Madness of Serpents en vooral The Heavens Cry Out for the Devil's Blood. Dat nummer van doorbraak-EP Come Reap is het onbetwiste magnum opus van de Brabanders. Het idee is een autohypnotiserend effect te creëren, alsmaar door te spelen en zo het publiek in een trance te brengen. Daarvoor worden liefst drie gitaristen ingezet, waaronder de fenomenale en van Astrosoniq bekende Ron van Herpen, die de harmonieën stapelen. Waar de ene gitarist de ritmische basis van bas en drums vormt, leggen de andere gitaristen daar een tapijt van klassieke jaren '70 en '80 hardrock riffs overheen. Repetitieve ritmes, (NWOBHM) nummers die telkens terugkeren bij hetzelfde thema en de hoge, klaaglijke doch melodieuze zang van zangeres Farida (aka The Mouth Of Satan en de zus van Selim) maken de trance compleet.

Een indrukwekkende ervaring gegarandeerd als je je ervoor openstelt en aan over durft te geven. Daarvoor is een Paaspop-festivaltent op z'n zachtst gezegd niet de ideale setting. Simpel gezegd: hordes zuipende Brabanders, meisjes in BNN shirts, lallende, brullende en handtastelijke Peter Pan Speedrock supporters en een zoenend stelletje net voor het podium; vormen niet de doelgroep. Zij lijken zich niet snel open te stellen voor deze rituele ervaring. Sommigen lachen, zwaaien naar en bespotten de band, maar The Devil's Blood als cultrockers of gimmick afdoen, zou een vergissing zijn. Deze band is bloed- en bloedserieus. Te serieus voor een deel van de Masters Of Rock crowd.

Als de laatste klanken van Christ Or Cocaine wegsterven en de band na een uiterst geconcentreerde set van precies een uur wegloopt, worden nog snel wat stapels Peter Pan-shirts aangerukt voor de merchandise stand. Terwijl de band backstage wegbeent richting (vermoedelijk) de douches, stroomt de Masters Of Rock vol voor de onverwoestbare vaste festivalwaarde Peter Pan Speedrock.

Opmerkelijk genoeg wilde de band aanvakelijk enkel op festivals spelen, waar classic, black of death metal staat. Noorderslag werd afgezegd en in Nederland koos de band voor Roadburn, Fortarock, Eindhoven Metal Meeting en later ook de Zwarte Cross. Paaspop is er op basis van vandaag maar half klaar voor en nog een stapje tever.