Een ieder die, na kou en sneeuw getrotseerd te hebben, de trap van P79 afdaalt, wordt getrakteerd op een middag met warme muziekklanken.  In de gezellig gevulde Bossche kelder is geen podium aanwezig, de instrumenten staan op een  Perzisch tapijt opgesteld. De vijf mannen van This Land zijn deze huiskamerachtige setting door diverse huiskamerconcerten niet vreemd en nemen ontspannen ogend plaats op het tapijt.

Wat meteen opvalt, zijn de klanken afkomstig van de pedal steel, waardoor de muziek een authentieke (country) folk sound krijgt, maar de catchy pianopartijen zorgen ervoor dat de liedjes fris en modern klinken. Samen met de warme tokkelende gitaarklanken, verhalende baslopen en het losse jazzy drumwerk zorgt dit voor een mooi geheel. De pedal steel wordt lang niet in ieder nummer gebruikt, er is ook plaats voor gitaarsolo’s, een clavesimbal  en de blues harp waarmee de dramatiek naar een hoger niveau wordt getild. De meerstemmige zang doet vaak denken aan Crosby,Nash,Stills & Young en is goed uitgedacht. Ook de inspiratiebron Ryan Adams en Fleet Foxes  is duidelijk hoorbaar in diverse passages.
Alle leden van deze band zijn ervaren muzikanten en het is duidelijk dat ze stuk voor stuk een muzikaal verhaal te vertellen hebben waarvoor ze elkaar dan ook de ruimte geven, maar altijd in dienst van het liedje.  De diversiteit aan instrumenten en ervaring is weer terug te vinden in de liedjes en de teksten. Het ene moment word je meegenomen naar het platteland van vroeger, het volgende moment beleef je een zweverige droom om vervolgens wakker te worden geschud door een spannende opbouw met fictieve absurditeiten.
 

Door de sympathieke uitstraling en het zichtbare plezier in het spelen worden kleine schoonheidsfoutjes ten aanzien van de strakheid en samenzang snel vergeven, maar dit zijn wel punten waar meer aandacht aan besteed mag worden. Desalniettemin is deze band meer dan de moeite waard om te beleven. This Land neemt je mee op een reis vol avonturen door haar verscheidenheid aan landschappen. En nog niet ieder plekje is ontdekt…

Het Perzische tapijtje maakt plaats voor de in Utrecht wonende Groninger Florian en zijn 4 koppige band.  Deze singer-songwriter met een aardige staat van dienst heeft er zin in om het publiek te verwarmen met zijn zomerse klanken. Veel liedjes geven je de sfeer en het lay back gevoel dat aan meer uptempo en rauwere Jack Johnson refereert op een zon overgoten palmboomstrand.
In het tweede deel van de set gaat het er soms psychedelisch aan toe waarbij het mini Korg toetsenbordje en de synthesizer rijkelijk aanwezig zijn. Het drumwerk en de basgitaar zijn een heerlijke basis voor de groove en met soms 3 gitaristpartijen is het P79 er te wollig voor qua  klank. Als Florian de basgitaar omhangt voor een nummer transformeert het geluid zich in de richting van Fiction Plane.
Een fijne, strakke set wat voor vele de zon heeft doen laten schijnen op deze winterse dag.