Oude rot meets jong talent
De Groene Engel in Oss staat vandaag in het teken van singer/songwriters en heeft speciaal voor de gelegenheid een intieme sfeer gecreëerd in de zaal. Niet het hoofdpodium wordt gebruikt, maar een kleiner podium is opgesteld aan de linkerkant van de zaal.
Sophie Wiegersma
Opener in de nieuwe setting is Sophie Wiegersma. De nervositeit straalt er vanaf, en dat is vooral in de eerste nummers goed te horen. Het gitaarspel van de zangeres is houterig; net iets te vaak worden valse akkoorden gepakt. Maar de klassieke stem maakt veel goed, het lijkt zelfs met een bepaald gemak te gaan hoe Wiegersma zingt. Nadeel is de veel te rumoerige zaal waar ook het slordige, weinig toevoegende gastoptreden van een mandolinespeler niks aan kan veranderen. Muzikaal is het ook weinig spectaculair; zingen en gitaar spelen tegelijk lijkt een vak apart. Desalniettemin moeten er wel complimenten gegeven worden, ze doet het toch maar. Bovendien sluit ze af met een leuke, zelfverzonnen medley waardoor er eindelijk zekerheid in haar spel lijkt te sluipen.
Coen van der Horst
Een andere invulling van de avond wordt verzorgd door Coen van der Horst, frontman van de formatie Sidewalk. De nummers worden met bezieling gespeeld en een goede poppy stem maakt het af. Van der Horst is echter geen ‘type singer-songwriter’, er moet een bandje omheen. De gitaarpartijen zijn namelijk niet dragend genoeg; ideaal voor in een popband, maar voor een solo-act is er wel wat meer nodig. Als de aandacht van het publiek al veel te snel vermindert, maant van der Horst hen tot zwijgen wat helaas maar gedeeltelijklukt. Vraag blijft waarom die lollige, rumoerige types überhaupt naar zo’n intiem optreden komen. Desondanks is het optreden van Coen van der Horst prima. Wel mag er afgevraagd worden waarom hij zijn optredens niet gewoon beperkt tot Sidewalk, dan hebben die nummers veel meer impact.
Robin Borneman
Als frontman van de elektro-band Dearworld zoekt Borneman graag de grenzen op. En niet zonder resultaat; de zanger blijkt behoorlijk breed georiënteerd. Zijn optreden vanavond is zo’n beetje het omgekeerde met wat hij doet bij Dearworld, maar het wordt met verve gebracht. Naast het strakke, variërende gitaarspel heeft Borneman een dijk van een stem; een flinke galm op de microfoon laat het bijna episch klinken. In zijn stem zit een rauw randje wat enigszins te vergelijken is met Tom Waits, het voegt gelijk wat melancholiek toe. De typische singer-songwriter-clichés worden vermeden, en het nieuwe nummer ‘Quiet Garden’ is indrukwekkend te noemen. Als vervolgens een eigen interpretatie wordt gegeven aan het nummer ‘Zombie’ van the Cranberries is er om de één of andere manier pas écht de maatschappijkritische lading in het nummer te ontdekken. Zeer indrukwekkend.
Armand
Lange tijd leek het onduidelijk te zijn of Armand ook echt zou komen, maar gelukkig is de oude rot net op tijd om de avond af te sluiten. Zijn voorkomen is indrukwekkend, als schijnbaar enige nog levende afstammeling uit het lang vergeten hippie-tijdperk. Meteen als hij het podium betreedt wordt het publiek naar zijn hand gezet; met grapjes en kwinkslagen met betrekking tot voornamelijk wiet en hasjiesj. Armand is natuurlijk de koning van het blowen, wat hij ook graag benadrukt op het podium. Na een nummer of 3 wordt er namelijk de vlam gezet in een grote pijp, en even lijkt het of er een rookmachine is aangezet. Dat deze ‘power-up’ het podiumbeest in Armand benadrukt blijkt als er pas dik twee uur later een einde komt aan zijn optreden. Vooral de jongeren in de zaal kunnen dat maar lastig volhouden. Maar Armand is een artiest die door iedereen moet worden gezien, al met al is het best een legende te noemen.