Carte Blanche: Dustin O’Hallorans muziektapijten
Romantische en intieme werken van een veelbelovende componist
Carte Blanche is een drie-delige concertserie ontstaan door een samenwerking tussen W2 poppodium en Muziekcentrum de Toonzaal. Het idee is simpel: W2 wil artiesten programmeren die een luisterend publiek vragen, de Toonzaal kan deze ruimte bieden. Het eerste concert van de serie werd een groot succes door de muzikale creativiteit van Nils Frahm. Vanavond is de eer aan Dustin O’Halloran, de in Berlijn residerende pianist/componist.
Romantische en intieme werken van een veelbelovende componist
Carte Blanche is een drie-delige concertserie ontstaan door een samenwerking tussen W2 poppodium en Muziekcentrum de Toonzaal. Het idee is simpel: W2 wil artiesten programmeren die een luisterend publiek vragen, de Toonzaal kan deze ruimte bieden. Het eerste concert van de serie werd een groot succes door de muzikale creativiteit van Nils Frahm. Vanavond is de eer aan Dustin O’Halloran, de in Berlijn residerende pianist/componist.
Hij vergaarde erkenning in de muzikale wereld door zijn scores voor Sofia Coppola’s film Marie Antoinette (2006), zijn soundtrack voor William Olsen’s An American Affair (2010) en Drake Doremus’ Sundance-winner Like Crazy (2011). Verder werden zijn Piano Solos enthousiast ontvangen, twee albums met heerlijk romantische en toch minimalistische pianocomposities met hier en daar vleugjes nostalgie en hoopvolle harmonieën. Deze avond brengt hij het publiek neo-klassieke stukken van zijn nieuwe album Lumiere, begeleid door het Nederlandse strijkensemble Lunapark.
O’Halloran opent de avond met een romantische compositie, in eerste instantie piano solo, waarbij later de strijkers invallen. De melancholie valt hierbij nogal zwaar op de maag. Dit komt door de uitversterkte klanken van het ensemble die de piano iets te veel overstemmen. Helaas wordt ook bij de volgende paar stukken de balans niet beter. De strijkers voegen zeker iets toe aan de composities, maar wat meer nuance was niet verkeerd geweest. Het probleem ligt waarschijnlijk bij de lange, diepe tonen van het ensemble, die te vaak terugkeren.
Als O’Halloran tussendoor een paar wat oudere composities speelt, de soundtrack van An American Affair en nog een piano solo, komen zijn muzikale krachten veel beter naar voren. Met deze stukken weet hij het publiek ademloos in zijn ban te houden, zijn vingers over de toetsen te volgen, in een zekere trance te brengen. De klanken laten je meeslepen naar een positie zwevend boven de zaal en creëren een niet te benoemen gevoel van geluk. Het golvende ritme kabbelt als een bergstroompje in de lente, de sfeer is nostalgisch en hoopgevend.
Deze zeepbel van muzikale intimiteit wordt daarna helaas weer verbroken door een volgende compositie met strijkersarrangement. De dames en heer van Lunapark zijn zeer capabele muzikanten, maar een muzikale klik met O’Halloran ontbreekt. Misschien ligt het ook aan het enorme geluid dat de vier neerzetten wat de balans met de piano in de weg staat, want de composities op piano begeleid door enkel de cellist of violiste zijn een stuk genuanceerder. Vooral het stuk met piano solo en cello is een mooi weefwerk van de donkere celloklanken en lichtere en toch virtuoze melodieën van de piano.
Feit blijft dat de verwachtingen die je krijgt van het beluisteren van de albums Piano Solos, op deze avond niet helemaal worden waargemaakt. Maar terugdenkend aan de stukken die hij solo neerzette is het duidelijk dat deze jonge componist het volgen waard is. Hopelijk zien we hem nog eens terug!
Het volgende concert van de Carte Blanche-serie zal plaatsvinden op 17 mei 20.30 in Muziekcentrum De Toonzaal ’s-Hertogenbosch.
Gezien: 9 februari in Muziekcentrum De Toonzaal te ‘s-Hertogenbosch