Artistiek gezien staan de gedragen luisterpop van Signe Tollefsen en de avontuurlijke progrock van Mindpark haaks op elkaar. Toch worden de muzikale tegenpolen vanavond met elkaar verbonden door één gemeenschappelijke factor. Ze stralen beide namelijk een intense beleving uit tijdens hun optredens in Plein 79.

Signe Tollefsen

Voordat Mindpark haar kunsten vertoont in Plein 79, wordt er eerst ruim baan gemaakt voor de akoestische folk van Signe Tollefsen. Deze singer/songwriter met half-Amerikaanse en half-Nederlandse roots sleepte enkele jaren geleden bij de Grote Prijs van Nederland zowel de prijs voor beste muzikant als de publieksprijs in de wacht. Op haar CV staat dat ze de bühne inmiddels gedeeld heeft met o.a. Ane Brun, Stephen Malkmus en David Sylvian. Enige podiumervaring kan haar dus niet ontzegd worden. Deze avond dient haar bedeesde opkomst dan ook vooral gezien te worden als een sluier waarachter ze zich terugtrekt om haar eigen belevingswereld te creëren.

Met haar slaapkamerblik en glasheldere stem wekt Tollefsen vervolgens niet de indruk dat ze alles en iedereen op veilige afstand wil houden. Ze wil het publiek juist direct bij haar dromerige en breekbare liedjes betrekken. In een enkel geval zelfs letterlijk. Zo weet ze drie dappere vrijwilligers aan het publiek te onttrekken om ze als backing vocals te laten fungeren op ‘Happy Camper’, een nummer waarin ze met spreekstem opsomt hoe mensen en de dingen des levens onvermijdelijk overgeleverd raken aan verandering. Tijdens de intrigerende versie van Michael Jackson’s ‘Dirty Diana’ kost het haar geen enkele moeite om ook in de hogere registers haar aanzwellende strot van een spatzuivere klank te voorzien.

Het korte optreden beëindigt Tollefsen met een originele uitvoering van PJ Harvey’s ‘Down By The Water’. De inkleuring hiervan bestaat enkel uit effectpedalen en een bezwerend stemgeluid. Daarmee staat deze geheel eigen interpretatie onwillekeurig model voor de eigenzinnige behandeling dat ze haar liedjesmateriaal wenst mee te geven. De daaraan gekoppelde betoverende voordracht en zuivere frasering toont aan dat Signe Tollefsen intussen veel meer is geworden dan een aanstormend talent.

Mindpark

Van de minimalistische songsmederij van Signe Tollefsen naar het overdonderende totaalgeluid van Mindpark is deze avond maar een kleine stap. De muzikale uitersten vinden allebei een gewillig oor bij het publiek. Het verschil tussen de twee zit ‘m in de herkenning. Plein 79 is voor de frêle folkpopzangeres immers nog redelijk onbekend terrein. Dat kan niet gezegd worden van het met bezielde experimenteerdrift begiftigde vierkoppige gezelschap uit Brabant en België. De wenkbrauwen worden dan ook niet gefronst bij de constatering dat het publiek voornamelijk voor Mindpark op de been is gekomen. Een kleine vijf maanden geleden stond de band op onderhavig poppodium al de pannen van het dak te spelen! Vanavond doen ze dat nog eens dunnetjes over.

De avontuurlijke expeditie van Mindpark kenmerkt zich vanaf de eerste tonen door een rijk palet aan invloeden waarop voornamelijk de muziek van Radiohead en dEUS een stempel drukt. Bij de eerste kan een lijn getrokken worden naar hun post-‘Ok Computer’ periode en bij de artrockers uit Antwerpen valt een direct verband met hun meest succesvolle albums uit de jaren negentig te leggen. Mindpark daagt zichzelf uit door haar gelaagde en rijk gearrangeerde werkjes zo spannend en intens mogelijk te katalyseren. De gebroken akkoorden, strakke wendingen en galmende gitaren worden opgesierd met gastbijdragen op toetsen en cello. De soms twee- en dan weer driestemmige zang wordt zorgvuldig ingebed in een funky en psychedelische sound. Het effect wat daarmee beoogd wordt valt of staat echter bij de kwaliteiten van een man die gedurende de show op een eiland lijkt te bivakkeren, maar allerminst een bijrol vervult. In tegendeel.

Drummer Johan Reijnders heeft een jazzachtergrond en diens verfijnd ontwikkelde techniek komt Mindpark deze avond goed van pas. Het is niet de overdaad aan gitaren, maar deze virtuoze slagwerker die de ruggengraat vormt van de band en van eminent belang is voor de sound die Mindpark zo nastreeft. Hoe meer de avond vordert, des te beter Reijnders zich in zijn element voelt. Dat mondt uiteindelijk uit in een afsluiter waarbij hij op superieure wijze het ritme aangeeft en de rest van de band meesleurt in een orgie van geluid en spelvaardigheid!

Wat Mindpark deze avond boven alles bewijst, is dat er uit een opeenstapeling van diverse muzikale invloeden altijd een eigen geluid valt te destilleren. Eind dit jaar staat er een debuutalbum op de rol en dat is zeker iets om naar uit te kijken. Een band die live zó weet te overtuigen, kan in de studio alleen nog maar meer vorm geven aan haar eigen perfectie. Daar kan overigens op kleine schaal al van genoten worden. Het viertal heeft namelijk in al haar wijsheid besloten om na afloop van de act de bezoekers de kans te geven het nakende album te downloaden. Een fraaie geste tegenover een ieder die zich snel wegwijs wil maken in de wondere wereld die Mindpark heet.