Interview Fourteen Twentysix
"Ik probeer altijd wel die ‘strakke’, ‘vieze’ sound in m’n muziek te verwerken."
- Zoom
- 1426 01
Na te zijn gestopt met drummen bij onder andere Sweet Assembler besloot Chris van der Linden zelf verder te gaan. Zo ontstond Fourteen Twentysix. Nadat debuut EP Songs to Forget de ruim 6.000 downloads heeft gepasseerd, komt de Eindhovenaar met de opvolger: Lighttown Closure.
"Ik probeer altijd wel die ‘strakke’, ‘vieze’ sound in m’n muziek te verwerken."
Na te zijn gestopt met drummen bij onder andere Sweet Assembler besloot Chris van der Linden zelf verder te gaan. Zo ontstond Fourteen Twentysix. Nadat debuut EP Songs to Forget de ruim 6.000 downloads heeft gepasseerd, komt de Eindhovenaar met de opvolger: Lighttown Closure. Een donker, maar eerlijk album waar de ex-drummer opnieuw zichzelf laat zien. Zong Chris bij Songs to Forget nog alle zorgen van zich af, nu is het zoeken naar de juiste nieuwe weg.
Vrijdag 16 april staat Fourteen Twentysix in Poppodium W2 bij Boschkilde. Maar wat kan het Bossche publiek verwachten? 3VOOR12 / Den Bosch zocht Fourteen Twentysix op voor een gesprek. In het Tilburgse Cul de Sac ontmoet ik Chris en de rest van de band (min één); Jelle Goossens (gitaar), Martijn Jorissen (bass) en Jeroen Dirrix (drum). De enige afwezige van het stel is gitarist Tom van Nuenen. De solist staat dus niet meer alleen.
Het eerste album ‘Song to Forget’ was een soloproject, is dit bij Lighttown Closure ook nog het geval?
Chris: “De eerste cd was een zwaar proces. Ik ben eigenlijk een drummer en tijdens het opnemen van het album heb ik ook de gitaar en de toetsen opgepakt. Dat maakte het wel lastig. Toen ik Songs to Forget af had, heb ik besloten het volgende album anders aan te pakken. Ik wilde samen schrijven met Jelle. Rond Nieuwjaar 2009 hebben we wat drums opgenomen, samples gemaakt en wat song schetsen gebouwd. De samenwerking ging goed, maar omdat het voor Jelle erg druk werd ben ik alleen doorgegaan. Bij het afmaken van het album hebben Jelle, Tom en Martijn hier en daar weer flink geholpen; extra partijen ingespeeld, de nummers meer uitgebouwd.”
Is dat waarom Lighttown Closure voller klinkt dan zijn voorganger?
Chris: “Nou, dat is ook wel mijn schuld. De bedoeling was om het minder vol te stoppen. Maar uiteindelijk is Lighttown Closure een veel langere, vollere, gevarieerde plaat geworden.”
Jelle: “Het is in ieder geval heel anders geworden dan dat de insteek was.”
Jullie wilde meer leegte?
Jelle: “We wilde iets krachtigere, elektronische songs. Meer gefocust.”
Chris: “Wat voor mijn stem goed werkt, vind ik, zijn rustige nummers met de focus op de tekst. Ik ben een mega jaren 80 fan - Depeche Mode, Duran Duran. Ik probeer altijd wel die ‘strakke’, ‘vieze’ sound in m’n muziek te verwerken.
Je muziek klinkt heel anders dan bij bands waar je al eerder in drumde. Sweet Assembler had bijvoorbeeld een meer traditioneel geluid.
Chris: “Zeker de eerste cd van Fourteen Twentysix Songs to Forget had de insteek om zwaar elektronisch te zijn. Veel digitale drums, bijna geen ‘echte’ instrumenten om het zo even te zeggen. Lighttown Closure pakt vrij organisch uit. Veel meer het geluid van een band.”
Songs to Forget was een donker album. Zelf gaf je aan dat het vervolg een positiever geluid mee te geven. Toch verschilt de sfeer van Lighttown Closure niet veel qua sfeer met Songs to Forget. Het heeft een iets positiever geluid. Je staat niet meer in het donker, maar in de schemer.
Chris: “Dat donkere hoort wel bij Fourteen Twentysix. We hebben het geprobeerd, op de plaat staan wel wat compactere songs. Daar gaan we de volgende keer op verder. We zoeken een manier om de sound herkenbaar te laten, zonder dat het perse vijftien minuten hoeft te duren. Maar voor het nieuwe album werkt het goed. Het maakt Lighttown Closure een lang, gevarieerd verhaal. Je legt als het ware een reis af."
Songs to Forget was een album met een zeer persoonlijk karakter. Je schreef veel problemen van je af en liet de luisteraar veel van jezelf zien. De verlaten jongen die zijn weg weer aan het zoeken was. Waarin verschilt het thema van Lighttown Closure met zijn voorganger, is het weer zo persoonlijk?
Chris: “Het is weer erg persoonlijk. Het overkoepelende thema is nog steeds wel afscheid, en het afsluiten van een periode. Ik had verwacht dat het nieuwe album positiever zou klinken, omdat ik bij Songs to Forget alles van me heb afgegooid. Lighttown Closure bevat nog wel wat zelfde onderwerpen, maar in principe gaat het album over mijn tijd in Eindhoven. Het album kijkt ook meer vooruit, een nieuwe horizon. Lighttown Closure gaat verder waar Songs to Forget ophoudt.
Ik kwam er ook pas echt achter waar het album over ging nadat de zang er volledig op kwam. Toen ik de stempel Lighttown Closure er op had gezet begon het voor mij al meer vorm te krijgen. De periode daarvoor waren het toch allemaal nog losse stukken. Veel goed materiaal, maar nog niet echt een geheel. Nu ook de tekst er op zit is het één verhaal geworden.”
Je presenteert jezelf erg professioneel. Goed verzorgde site, veel nieuws over de band. Strak uitziende flyers en logo. Je pakt het grondig aan.
Chris: “Ik realiseer me gewoon heel goed dat de muziek maar de helft is van het pakket. De presentatie, de bandnaam, het logo, het contact met de media en podia is de andere helft. Het is wel hard werken, maar daar ben ik heel actief mee. Ook de band zelf is veel structureler dan we gewend zijn bij andere bands. Dat was een belangrijke voorwaarde. Ik maak graag duidelijke afspraken voor bijvoorbeeld de repetities en vraag een professionele attitude.”
Is het heel anders om een onderdeel te zijn van Fourteen Twentysix, dan van een andere band?
Jelle: “Het is anders. Fourteen Twentysix heeft een geluid en aanpak die niet veel andere bands hebben. Het was even wennen, maar die verandering was zo gemaakt. De algemene aanpak qua structuur in de band is heel anders. Het is meer resultaat gericht. Iedereen heeft een duidelijke rol naast de ‘bandlead’ Chris en dat heeft geleidt tot een goed eindresultaat. Muzikaal gezien hebben we live meer vrijheid om te experimenteren dan normaal het geval is binnen bands.”
Chris: “Het heeft een beetje het sessie muzikanten idee, live zijn we wel echt een band maar schrijven doe ik alleen. Dat zal ook wel blijken in de W2 bij Boschkilde. We kijken als band naar de nummers die ik op tafel legt. We zoeken een manier om het live zo goed mogelijk te brengen. Jeroen speelt bijvoorbeeld hele andere drum partijen dan de nummers op cd, die vaak gebaseerd zijn op (digitale) beats van mij.
Ik had ook nooit gedacht dat het live zo goed zou werken. Daar hebben Jelle en Tom me heel erg bij geholpen. Als ik opneem ben ik vrij veel aan het experimenteren. Jelle pluist na het opnemen de nummers voor me uit, om het ook live te kunnen spelen. Zonder Jelle hadden we niet live kunnen spelen haha!”
Je bent vrij mysterieus over je naam. Wil je nog steeds niet onthullen waar de naam Fourteen Twentysix vandaan komt?
Chris: “Nee dat doe ik nog steeds niet. Mooi geheim toch? Ik hoop dat er ooit een wikipedia pagina komt met theorieën over wat Fouteen Twentysix betekent. Ik kan wel zeggen dat het niet twee lukrake getallen zijn. De getallen verwijzen naar twee punten die belangrijk zijn geweest in m’n leven. Het mysterie was ook de bedoeling. Ik vond het gewoon mooi om twee abstracte getallen te pakken zodat mensen zich gaan afvragen wat het betekent. Je kan het voluit schrijven, maar ik heb ook een logo met alleen de getallen, super modern. Dus als we ooit een dikke dub-step plaat willen maken, kan daar gewoon dat logo op. Dat is dan prima in orde!”
Live: Vrijdag 16 april, Boschkilde W2 Den Bosch
