FAQ vindt plaats op twee verschillende locaties. De eerste tonen zullen zich in De Toonzaal laten klinken. Vervolgens wordt het festival doorgezet in Poppodium W2. Geen vreemde keuze, als je naar de line-up kijkt.

Marijn Moerbeek

In de Toonzaal speelt eerst ‘Young Professional’ Marijn Moerbeek. Deze gitarist heeft zichzelf een paar panelen en een klein mixpaneeltje toegeëigend. Wat we kunnen verwachten? Alles behalve klassiek gitaarspel. 

Maar wat is het dan wel? Geluidskunst, zoals het op zijn website staat, doet absoluut niet af aan het optreden dat hij geeft. Het zijn serene, experimentele gitaargeluiden. Ze worden geproduceerd en herhaalt in verschillende ritmes. Het lijken buitenaardse geluiden. Vogels soms. Stromend water soms. De oren krijgen elektrische schokken. De aandacht verwatert, zo rustig wordt je op de muziek. Je zou op deze muziek niet op een stoel moeten zitten. Je zou er zogenaamd ‘electroyoga’ op moeten doen. Bewegen in de volle concentratie. 

Na een nummer van, zeg, 25 minuten, is het afgelopen. Het vergt veel van je concentratie. Sommige mensen zouden het als saai bestempelen, maar de geconcentreerde luisteraar zal het ermee eens zijn dat die Marijn Moerbeek hele mooie muziek maakt.

En dan stapt Der Wexel het podium op. Het podium waar een installatie staat die al vanaf het begin de aandacht heeft getrokken en erg nieuwsgierig maakt (als je de foto’s bekijkt snap je waarom!). Hij legt uit dat hij een boel apparaten, vooral afkomstig uit de keuken, heeft verbouwt zodat ze geluiden maken. Hij laat de stekkerdoos zien waar alle elektronica op is aangesloten en legt uit dat hij de geluiden gaat mixen. “Ik hoop dat jullie het leuk vinden,” zegt hij er nog zachtjes achteraan. 

Het is enigszins vergelijkbaar met Marijn Moerbeek. Ook dit is te definiëren als geluidskunst, maar het grootste verschil is wel dat hier meer aardse en herkenbare geluiden luiden. Zo af en toe een belletje, geschraap langs ijzeren staven, getik en geklik. Het publiek kijkt nieuwsgierig naar wat er nu weer in beweging is gezet.

En het is niet alleen interessant om te zien. Het is ook nog eens interessant om naar te luisteren. Deze twee tezamen maken dat het geheel de aandacht meer vasthoudt. Waar de geluidskunst van Marijn Moerbeek vrij subtiel is, heeft dit meer uitersten. Het eindigt dan ook in een climax waar vrijwel alle apparaten aan meedoen en een groots geluid produceren. En een lief kinderwijsje. En een dik applaus. Waar de jongeman nog vrij onzeker het podium opkwam, kijkt hij nu, met een grote glimlach, terecht trots de zaal in. 

De installatie van Der Wexel trekt ook na het optreden veel bekijks. Wat de oorsprong van alle apparaten is, is nog amper te herleiden, maar dat het er interessant uit ziet staat buiten kijf. De cd’s, “Voor maar 2 euro!”, zijn ook in trek. Van zulke klanken wordt je vooral nieuwsgierig, dus ik heb er ook maar eentje meegenomen. 

De opmerking die een mevrouw achteraf maakt, is een erg terechte. “Dit was echt een douche voor de oren.” Laten we hopen dat dit zo dadelijk in de W2 ook zo is.

Knalpot

Bij de W2 aangekomen is het er nog vrij rustig. De stoelen in de Toonzaal waren niet allemaal bezet, maar in het poppodium valt het door de omvang van de zaal des te meer op dat het erg rustig is. Gelukkig is er goede muziek en hangt er een typische ‘electrosfeer’. Knalpot gaat zo beginnen. Eerder stonden deze, van oorsprong jazzmuzikanten, al op festivals als Lowlands en Noorderslag.Dit wordt veelbelovend.

De eerste indruk is uitsluitend positief. De twee mannen hebben beide een eigenwijze klep op het hoofd, dat met wat fantasie op een aureool lijkt. Misschien zien ze er heilig uit, maar het is te betwijfelen of het heilige boontjes zijn… dat zal wel niet. Maar doordat het drumstel en keyboard naar elkaar zijn gericht op het podium, doet de setting in ieder geval wel erg knus en ‘vroom’ aan. 

De muziek is heel zwart-wit te beschrijven als electrorock (niet geschikt voor in de kerk!), maar de jazz invloeden zijn duidelijk terug te horen. Vooral de improvisaties die daaruit voortvloeien zijn interessant. Wat dat betreft experimenteren ze erop los en helemaal vlekkeloos verloopt dat niet, maar dat maakt niet uit. Om dit duo te zien is al plezierig genoeg. 

Voorzichtig wordt er wat gedanst en het publiek geniet zichtbaar. Het laatste nummer herhaalt en herhaalt en herhaalt en herhaalt zich en in juist die herhaling ligt de kracht. Dit mag niet stoppen! Maar schijnoneindigheid eindigt… met een grote knal in dit geval. Ze doen hun naam eer aan en hebben een verbluffende indruk achtergelaten. Of het nu heilige boontjes zijn of niet, ze doppen hun boontjes in ieder geval op een zeer smakelijke manier. Dit is nu al gebombardeerd tot de beste act van de FAQ-vrijdag!

Midden in de zaal staat een tafel opgesteld met een vijftal kleine DJ-tools. Verassend weinig, maar ‘Die Apparaten Van Tegenwoordig’ kunnen voortaan dan ook van alles. Blipvert bestaat uit de Amerikaanse Will Redmond. De enthousiaste man heeft een brede muzikale achtergrond, variërend van rock en metal tot jazz en de experimentele elektronica. Dit is ook overduidelijk terug te horen in de muziek. Hij klemt zich niet vast aan één genre. 

Het publiek staat aan de randen van de zaal verbluffend naar de man te kijken. Hij heeft overduidelijk plezier in het maken van zijn muziek en gaat er helemaal in op. Als je niet van deze muziek houdt zou het alsnog leuk zijn om Redmond in de weer te zien met zijn apparatuur. Daarnaast is er een kunstenaar bezigdie middels een camera en een hoop zand dynamische beelden op het scherm laat verschijnen. Het geeft een extra dimensie aan de muziek die Blibvert de ruimte ingooit.

Maar verder dan kijken naar de man komt het niet. Het publiek is angstig voor de dansvloer en in alle eerlijkheid moet ook gezegd worden dat deze piepkraakschuif techno ook niet echt geschikt is om op te dansen. Het is echter wel geschikt om van te genieten en een lekker biertje op te drinken.

Dit duo bestaat uit twee broers en twee laptops. Geef ze er een tafel bij, elektriciteit, publiek en het is een gedane zaak. Voor de eerste keer deze avond kan er écht lekker geswingd worden. Er is ook niet veel aan om tegen de achterkant van de Apple (wat anders?) laptops te kijken, dansen is dan ook de betere optie die het gros van het publiek aanpakt. 

Het is fijn om deze avond eindelijk echte dansers te zien. Maar ja, op de Inteligence Dance Music (IDM) waar je de muziek van de gebroeders Funcken het beste onder kan scharen, kan je ook niet anders. 

Wild niet, muzikaal wel

De Amsterdamse DJ Aardvarck is de afsluiter van de avond. Hij draait toegankelijke muziek met duidelijke hiphop en R’n’B invloeden. Dit is misschien wel de meest makkelijke van de avond en al dansend gaat het publiek de late uurtjes in.

Deze avond was er vooral een van de experimentele electro. Niet altijd even dansbaar, maar wel altijd erg fijn om naar te luisteren. Misschien zijn niet alle biertjes eraf gedanst, maar de oren zijn wel weer eens goed gespoeld. Op naar de zaterdag.

GEZIEN: FAQ Festival, De Toonzaal en Poppodium W2, Den Bosch