Duffhuës
Pauze nemen van het creatieve proces siert Niels Duffhuës niet. Er zijn maar weinig artiesten in Nederland die zichzelf zo veelvuldig heruitvinden. Vorige week was Duffhuës nog samen met Marcel van de Vondervoort en Teuk Henri te aanschouwen als lid van de experimentele driemansformatie Bitches Of The South. Voor de gelegenheid treffen we Duffhuës vanavond als vanouds solo in de foyer. Het publiek krijgt een mooie collage van zijn oeuvre te hoor. Favorieten als ‘Dehli Belly Blues’ en het cynische ‘Hellhole’ worden afgewisseld met materiaal van zijn nieuwste langspeler ‘Songs of Mystery & Other Tales’. Het optreden wordt gekenmerkt door de unieke, expressieve uitvoering van de muziek. Helaas weet Duffhuës slechts een fractie van de menigte te provoceren met zijn spontane muzikale tirades en inktzwarte humor.

Gomer Pyle
Gomer Pyle uit Bergen op Zoom treedt alweer een jaar actief op en met groot succes. De band stond onlangs op het Roadburn festival, waar ze tot een van de uitblinkers waren uitgeroepen. Waar in het verleden de grens tussen spannende langdradige muziek en recht toe, recht aan rocken moeilijk te vinden was, is die vanavond in ieder geval duidelijk zichtbaar. De band lijkt steeds meer de kant te kiezen van langere nummers die nadruk leggen op spanningsbogen. Dat wil echter niet zeggen dat Mark Brouwers en kornuiten het beuken verleerd zijn. Sterker nog, door de zorgvuldige opbouw van de muziek slaan de stevige momenten des te harder in. Het is duidelijk dat Gomer Pyle nu fit genoeg is om elke hindernis te overbruggen. Bij elk optreden lijkt de band zelfverzekerder op de planken te staan. Een dramatisch abrupt einde als bij het gelijknamige personage in de film ‘Full Metal Jacket’ is nog lang niet in zicht.

The Liszt
The Liszt staat vanavond in een semi-akoestische bezetting in de W2-foyer samen met Niels Duffhuës als gastmuzikant. Als de eerste noten worden gespeeld weet ondergetekende met moeite door de propvolle meute te dringen en een plek te bemachtigen aan de linkerkant van het podium. Daar leunt bassist Ro Herregraven comfortabel achterover, zich over zijn instrument ontfermend. Waar The Liszt tegenwoordig net als Gomer Pyle en Astrosoniq het experiment niet schuwt, is bij deze bezetting toch de essentie van het liedje het meest van belang. Met zijn getergde, zeurderige stemgeluid op de voorgrond weet Robert-Jan Gruijthuijzen te imponeren en bovenal te ontroeren. De uitgeklede versies van ‘Daily Tripper’, ‘Too Much Pain Inside’ en het door Duffhuës gezongen ‘Gold Glitters’ worden vol overtuiging en bezieling gebracht. Als dit optreden een indicatie mag zijn, kan die akoestische plaat niet snel genoeg komen. The Liszt toont vanavond ongekende klasse.

Dÿse
Waar een aantal weken geleden het Duitse tweetal Beehoover een muur van geluid produceerde bij Exile On Mainstream, heeft Bidi nog zo’n geschift tweetal meegenomen bij onze oosterburen. Als de intensiteit waarmee zijn blonde haardracht vooraan het podium in het wilde weg vliegt een graadmeter is, scoort Dÿse in ieder geval erg hoog. Dÿse past een rockconcert toe met de filosofie van een ware kamikaze-actie. Niks, maar dan ook niks is logisch bij de schizofrenische noise-rock die het duo produceert. Of toch wel? De bizarre songstructuren klinken bijna geïmproviseerd als de band vol gas inslaat. Met nadruk op ‘bijna’. Hoewel de muziek zelf niet het makkelijkst in het gehoor ligt, maken de heren er een amusante podiumact van die tot in de puntjes klopt. Dÿse weet op eigenzinnige wijze complete nonsens in een slim jasje te stoppen. Hopelijk hoeven we niet tot het 10-jarig jubileum van Bidi Bookings te wachten om deze band opnieuw te kunnen bewonderen.

Gezien: Zaterdag 23 mei 2009

Tekst: Jasper Willems