En laat niemand zeggen dat we het niet hebben zien aankomen. Vanaf de eerste voorzichtige noten tot aan zijn volwaardige debuut heeft Tom Musca namelijk een sterke, maar ook logische vooruitgang doorgemaakt. Progressie die zich met Lucifer My Love dik verdiend uitbetaalt.

Als solist moest de singer-songwriter nog tot volle wasdom komen. Ja, mooie, breekbare melodieën schrijven kon de eenzame troubadour toen ook al. En ja, hij was inventief en altijd op zoek naar nieuwe wegen. Maar toch ontbrak er iets.

Met het veelzijdige, subtiele drumwerk van Pim van Ham (piMba), altijd in dienst van de muziek, is het voor Musca mogelijk om zijn diverse ideeën in een passend vat te gieten. Bovendien maakt de nieuwe bezetting, aangevuld met bassiste Lisa Beekwilder, een breder en nog grootser geluid mogelijk. De cirkel is rond.

De verhalenverteller Musca is nog altijd zichzelf. Als toegewijde gids neemt hij ons mee op reis naar de verstilde plekken en getergde krochten van zijn ziel. ‘Een zoektocht naar de betekenis van de duivelse kanten van ons bestaan’, aldus Musca in een 3VOOR12 interview begin dit jaar. Door merg en been echoënde vocalen en zwevende toetspartijen laten ons wegdromen, waar heftige akoestische gitaarriffs en een bijtende stem de luisteraar weer bruut met beide benen op de grond zetten.

Ook de ontdekkingsreiziger in Tom Musca is nog niet uitgeëxploreerd. Nog altijd wordt er naar hartenlust geknutseld met samples, vervormingen, delays en ander vernuft. Gelukkig vergaloppeert de Bosschenaar zich niet door zijn experimenteerdrift tot het oneindige door te voeren.

Het maakt het luisteren naar Lucifer My Love tot een groot genot, waarbij de herhaalknop altijd dicht in de buurt is. De eerste drie nummers – ‘All This Light’, ‘Poor Soldier’ en ‘Ghost’ – zijn meteen raak en kunnen vanwege de pakkende melodieën linea recta naar de redactie van Kink FM en wellicht zelfs 3FM.

Daarna gaat Tom Musca meer de diepte in met als onbetwiste hoogtepunt het prachtig opgebouwde ‘Disappear’. Maar ook het vreemde, tegendraadse titelnummer is van een ongekende schoonheid en toont de veelzijdigheid van Tom Musca als liedjesschrijver.

‘Ja, maar waar kunnen we Tom Musca dan eigenlijk mee vergelijken?’ zult u onvermijdelijk vragen. Het zal u dan ook niet verbazen als de eeuwige vergelijking met zangers als Thom Yorke en zo u wilt Jeff Buckley van stal wordt gehaald. Maar het is slechts een flinterdunne parallel. Het timbre en de intonatie van Tom Musca zijn daarvoor simpelweg te veelzijdig. Luister maar eens naar het felle ‘Hungry Mouths to Feed’.

En zo kunnen we de lofuitingen nog wel even voortzetten, zeker als het venijn in de staart van ‘Final Spin’ nog eens fijn tot op het bot binnen komt. Jammer is wel dat het weinig zeggende ‘It’s The End of The Day’ het slotstuk is van dit indrukwekkende muziekstuk. Het is slechts een minuscule smet op een duivels goede plaat.