Van de Wraak van Brabant tot Pinkpop, van ’s-Hertogenbosch tot Barcelona. Van Undeclinable Ambuscade tot The Undeclinables. Gedurende hun zeventienjarige bestaan hebben de punkrockers uit Den Bosch zo’n beetje elk aspect van een muziekloopbaan ten lijve ondervonden. In 1992 bestonden de bandleden uit een stel onbezonnen jochies die snel een geduchte live-reputatie opbouwden dankzij hun ongebreidelde energie. Het heeft terecht zijn vruchten afgeworpen. “Het is elke keer een stapje verder gegaan. We belandden telkens op het juiste moment op de goede plek”, vertelt gitarist Dennis Doesburg.

Vanaf einde jaren negentig was de band niet weg te denken op festivals als Lowlands, Dynamo en Pinkpop. Door Europa trekken met bands als The Offspring en Bad Religion voor popzalen gevuld met trouwe fans. Oftewel: het goede leven leiden van de broodverdienende muzikant. Van bescheiden punkbandje in Den Bosch tot een van de aanwinsten op het grote punklabel Epitaph. Een droom is in vervulling gegaan. Toch waren de gloriejaren van The Undeclinables niet zonder een windei of twee.

Hoewel de band het veel spelen en opnemen eerst met open armen toejuichte, was het zakelijke aspect van de muziekindustrie soms belemmerend voor het creatieve proces. Jorg: “Bij ‘One for the Money’, de eerste plaat die we voor Epitaph gemaakt, kregen we 100% creatieve vrijheid en konden we doen en laten wat we wilden. Bij ‘Sound City Burning’ hebben we dat willen overtreffen, dus zijn we met een veel te strak en krampachtig doel aan het schrijven gegaan. Die plaat klopt verder wel helemaal. Maar als je die twee platen naast elkaar luistert hoor je bij ‘One for the Money’ veel meer passie en spontaniteit.”  

Na het plotselinge vertrek van zanger Jasper Vergeer en het verlaten van Epitaph geeft Dennis toe dat de toekomst van de band in een penibele situatie verkeerde. Na een maand piekeren over het voortbestaan besloten The Undeclinables de draad tóch weer op te pakken. “Op het moment dat Jasper stopte lag de volgende plaat kant en klaar in de la. Dat is ook een van de redenen geweest om door te gaan en een nieuwe zanger te zoeken.”, vertelt Jorg. Een zoektocht die niet werd beperkt tot binnen Nederland. “Die Fransman, geweldig”, grinnikt Dennis. “Op de achtergrond hoorde je onze liedjes terwijl ie met fonetisch Engels meezong. En dan niet één liedje, maar alles. Hilarisch...!”

“Misschien moeten we dat als intro afdraaien bij de afscheidsshow”, merkt Erik van Haaren, de uiteindelijke keuze van de band, droogjes op. De zanger (One In A Million, The New Hip) nam met The Undeclinables uiteindelijk de langverwachte gelijknamige plaat op, die in 2008 werd uitgebracht. Erik geeft aan al lang fan van de band geweest te zijn. “Anders hadden we je waarschijnlijk niet aangenomen”, grapt Dennis. Als de weerklinkende lachsalvo’s door de oefenruimte wegebben, komt Erik ter zake. Hij geeft aan dat het wel even duurde voordat hij zijn draai binnen de band vond. “Het is nu pas dat ik die liedjes van Jasper steeds meer begin te voelen alsof het eigen liedjes zijn. Ik ken die heel erg lang. Op het moment dat je ze vaak live speelt begint het natuurlijker aan te voelen.” Vol ironie reflecteert hij op de laatste shows: “Op het moment dat je besluit te stoppen valt er iets van je af. Dan ben je niets meer aan het opbouwen en werk je weer ergens naartoe. Dat maakt het juist weer heel leuk om te spelen en de sfeer wordt er beter op. Heel bizar eigenlijk.”

Volgens gitarist Dennis is het stoppen van de band mede te wijten aan het gebrek aan interesse. “Uiteindelijk merk je dat niemand op ons zit te wachten. Komt natuurlijk omdat het zeven jaar geleden is en tijden zijn veranderd. De kids van toen zijn inmiddels volwassen, hebben waarschijnlijk nu zelf kids en komen minder snel naar shows. En de jeugd van nu is geïnteresseerd in andere stijlen punk.” Erik knikt. “Je begint weer bij nul. Op het moment dat we dat weer loslaten door middel van te zeggen dat we stoppen, in één keer gaat het weer goed. Wat we nu op het podium neerzetten is ook écht goed.”

Hoewel The Undeclinables het succes van de Epitaph-jaren nooit wist te evenaren, hervonden de bandleden uiteindelijk wat The Undeclinables vanaf het begin zo onweerstaanbaar heeft gemaakt.“Omdat we zo onbevangen bezig waren met muziek, ging het zoals het moest gaan. Op het moment dat het er van af ging hangen, toen is het moeilijker en moeilijker geworden. Deze band is het levende voorbeeld van mijn levensovertuiging: laat het maar op je af komen, dan komt het wel goed. Doe het met passie en plezier. Kijk maar hoe ver we met deze band gekomen zijn”, aldus Jorg.

Aan ambitie heeft het grote succes gedurende het bestaan van de band dus niet gelegen. “Een paar gasten in een oefenruimte, blikske bier erbij en spelen maar! Daar komen de mooiste dingen uit voort!”, roept Jorg triomfantelijk. Maar ook aan de mooiste dingen komt helaas een einde. The Undeclinables spelen op 20 december hun laatste show op de plek waar het allemaal begon: het W2 Poppodium. Voor een mogelijke reünie zijn de pagina’s vooralsnog blanco. Jorg: “Als het punkgenre weer hoogconjunctuur doorgaat, zeg nooit nooit. We gaan er alleen niet zelf achteraan. We stoppen gewoon als band en that’s it. We gaan niet zelf boeken of nog een plaat maken. Maar als iemand ons uitnodigt, wie weet...?”