Palio SuperSpeed Donkey is de beste rock-’n-roll band van het festival, echt. En de gemiddelde leeftijd van amper vijftien jaar heeft daar niets mee te maken. Nee, deze band staat als een huis. Niet op een saaie perfecte wijze, maar met branie, overgave, humor en heel heel sterke liedjes.

CONCERT
Palio SuperSpeed Donkey, Into The Great Wide Open, De Bolder, zondag  september 2011

MUZIEK
Indieschmindie, britpop, rock-’n-roll, garage door vier jonge jongens uit Amsterdam.

PLUS
Gisteren hield de band al een generale repetitie op de Platte Kar bij het Sportveld. Wie toen nog niet ingepakt werd door de onbevangen brille krijgt in De Bolder een herkansing. Zanger Sam heeft ‘het’. Hij is cool, acteert ontspannen, grapt, lacht, is innemend en heeft een geweldige rock-n-roll-stem. Ergens tussen Alex Turner (Arctic Monkeys) en Joe Strummer (The Clash) maar dan een octaaf hoger. Knauwend Engels, licht hees in de uithalen, met een knappe dictie en veel overgave. Gitarist Willem zorgt voor de vocale details en tweede stem. Samen vormen ze de voorhoede en het gezicht van de band. Bassist Ruben en drummer Camiel zijn dienend, maar erg begaafd. Opener Mr. Dickhead kent gelijk een gave gitaarsolo van Willem. Tijdens het punky That’s What I’m Not stuiteren de jongens over het podium terwijl Sam rustig blijft en al zingend uitkijkt over een volle Bolder. Na elk nummer wordt het publiek uitgebreid bedankt. Het nummer Tobias laat goed zien waar garage, indiepunk en britpop bij deze band samenkomt. Laat het vooral lekker rammelen.

“We hebben nog nooit voor zoveel mensen gespeeld,” erkent Sam enigszins verlegen. Niet zo raar daar dit de vierde show van de jongens is. Tijdens het volgende, nieuwe, nummer laat Willem een stilte vallen. Het publiek kijkt wat onwennig, hij kijkt ondeugend terug en durft de ongemakkelijke stilte te laten vallen. Een laf applausje volgt waarna hij alsnog de laatste akkoorden speelt. Doe het maar als veertienjarige voor vijfhonderd man kritisch publiek. Na een gruwelijke intro van drummer Camiel volgt het stoere Cooler Than Me waarin Sam bewust speelt met timing en stemgebruik: het verschil tussen een opvoering en een optreden. Tijdens Angry Son wisselen de twee voormannen de zinnen soepel af. Homeless is de knappe hit van het stel. Met een gedegen opbouw, explosie en boeiende tekst. De vier drogen zweet en kippenvel van hun rode koppen. Er vallen geen stiltes en de meeste nummers vloeien haast in elkaar over. Hier zitten weken, zo niet maanden, van repetities achter.

Dan volgt het droge 2012 dat balanceert tussen The Clash en Pavement. Tijdens het droge ‘Hey’ in het nummer schijnt even de band van Willem’s vader, Scram C Baby, door. Slotnummer Control Freak doet weer heel Amerikaans aan. Denk aan nineties Beck meets grunge. Tijdens de toegift zijn de jongens aangewezen op een eerder gespeeld nummer, het materiaal is op. Een massaal applaudisserend en brullend publiek valt hen te deel. En terecht.

MIN
Twee nummers zorgen even voor een inkakmomentje. Nu staan ouders en familieleden nog vooraan, maar ik moet ze helaas mededelen dat ze snel naar achter gedreven zullen worden door hordes jonge meisjes. En zo hoort het.

CONCLUSIE
Het is makkelijk om enthousiasme over deze band toe te schrijven aan hun leeftijd. Het is ook heel bijzonder dat vier jongens, die pas twee jaar op de middelbare school zitten, zo ver zijn: tekstueel, in houding, techniek, arrangementen en live. Maar wat de vier hier op Vlieland laten zien, is dat ze dat marketing-voordeel van ‘jonge band’ helemaal niet nodig hebben. Dit is werkelijk de beste rock-n-roll band van het festival, punt. Inmiddels hebben al zeker drie meer dan interessante labels zich gemeld voor Palio SuperSpeed Donkey. Laat ze een verstandige keuze maken, een lekker ongeboetseerde debuutplaat maken en rustig groeien. Want één ding is zeker: aan deze muzikanten gaan we nog jaren plezier beleven.

CIJFER:
8,5