Motale Tribunaal: april 2011

Om te beginnen wordt de Radio mortale hit van de week gedraaid, Show me how you do it, van de Amsterdamse indierockers Blues Brother Castro. Daarop volgen de mellow beats van Casey Mayfield met Where to throw the stone en dan…

Dan begint het Tribunaal écht. De eerste kandidaat is Benno and the guys from Amsterdam. De demo is op bijzondere wijze aangeleverd, namelijk in een platte aluminium cadeaudoos met transparante deksel, en ligt op een bedje van zwart fluweel. Een juwelenkistje en insectendoosje in één vindt Thalien. Het nummer heet Time will heal all wounds en de meningen lopen uiteen van enthousiasme tot afgrijzen. Thalien is erg te spreken over de zang, die lijkt op Morissey maar dan wat huileriger en ongecoördineerd. Yorick vindt zowel de zang als productie ronduit slecht en de sound weinig vernieuwend.

Chris leest een stukje voor uit de biografie waaronder de zin “We hebben de apenkooi toestellen vervangen door snaren, trommels en gezang. De jeugdige onbevangenheid, gretigheid en tomeloze energie blijven onveranderd (..) slingerend van de opgewekte folk via de flirt met de punk, pop en de hemelse ballad naar aardse wave om zoveel mogelijk de dance op gang te brengen”. Het lijkt wel de biografie van een andere band, wordt opgemerkt. Hierop wordt instemmend geknikt. Waar iedereen het vooral unaniem over eens is, is dat de productie zwaar te wensen over laat. Thalien en Sam zouden na dit eerste nummer nog wel verder luisteren om te checken of bovenstaand statement nog elders op de demo wordt waargemaakt. Maar Chris en Yorick houden het voor gezien: next!

De volgende plaat wordt geselecteerd door Yorick. Het betreft een opvallende hoes: geheel zwart met een close-up profielfoto van een jongen die in een microfoon schreeuwt met een opgeheven hand met gespreide, gespannen vingers. In gevaarlijke witte hoofdletters de naam van de artiest, Ongeordend, en de naam van de plaat Op eigen kracht. Het ziet er in ieder geval intens en expressief uit. Op basis van de hoes en de titels van de nummers vermoed Yorick dat het  een eenmans metal core of hiphop project betreft. Hoe zou het echt klinken? Yorick heeft er in ieder geval respect voor, want Ongeordend heeft duidelijk zijn best gedaan. De productie is helemaal in orde en uit de info op de hoes blijkt dat meneer Ongeordend zo’n beetje alles zelf heeft gedaan. Ook is duidelijk dat deze jongen wat te zeggen heeft, maar misschien wel te veel.

Hoewel hij er lustig op los rapt en de teksten zeker intelligent en poëtisch te noemen zijn, gaat het gebruik van al die moeilijke vier lettergreep woorden soms ten koste van de groove. Het is een beetje te volgeplamuurd. Wat betreft Chris is Rariteitenkabinet, de titel van het zojuist beluisterde nummer, een dubieuze keuze. Hoe dan ook: we hebben respect voor deze jongen. Het is een knap staaltje werk en zeker als soloproject. Zouden we de tweede track ook nog aanhoren? Niemand zou het doen. Het eerste nummer ia al vrij lang en uit het genre en de titels van de overige songs valt op te maken dat het meer van hetzelfde is. Nummer vier duurt zelfs veertien minuten, zien we op het hoesje. Er zit geen biografie bij dus over de motivatie van de rapper komen we helaas niets te weten.

Dan is er even ruimte voor een aanvraag. Thalien mag wat uitkiezen en gaat voor het nummer Behind the wall van een band waar zij wild van is, The Fudge. 

Daarna luisteren we naar demo van de band Knupperpouf! Sam leest een stukje voor uit de bio: “Knupperpouf maakt energieke, catchy, Nederlandstalige indie pop muziek”. Vervolgens ontstaat er wat verwarring over uit welke leden Knupperpoof  bestaat, er worden op de hoes meerdere namen genoemd, maar wie nou wat doet is ons onduidelijk. Er staat in ieder geval dat Nicolette Lie de ringleader is. Wat een ringleader is weet niemand, maar het klinkt als iets uit een computerspelletje. Het nummer dat we beluisteren heet Dit is mijn stad van de plaat A tale of 4 cities.

Yorick vindt het wel goed. De zang was misschien ietwat verhalend maar er was duidelijk over nagedacht en het vormt een compleet plaatje volgens hem. De productie is goed, daar is iedereen het over eens, maar Thalien is niet zo enthousiast over de zang. Deze is een beetje vlak en in het refrein klinkt de toonhoogte niet zo lekker, het zit er een beetje tegen aan, wat beaamd wordt door Sam.

Hoewel iedereen, behalve Thalien, door zou blijven luisteren merkt Christiaan wel op dat het lijkt alsof de zangeres niet weet waar de tekst over gaat. Ze zingt het een beetje kaal, zonder gevoel. Wat we allemaal kunnen waarderen is de hoes, het geeft een soort Pippi Langkous in de grote stad gevoel.

Tijd voor de laatste demo. Deze is van Zeekoe Valuta en is verpakt in een asymmetrische bruin kartonnen hoesje. Met daarop in neon groen getekend, jawel een zeekoe.  Het eerste nummer heet Heiligstennis. We horen de zee en vreemde hoge tonen, waarschijnlijk een zeekoe. Er breekt wat gezellige rommelige straatmuziek los, vergezeld van zang dat eigenlijk meer weg heeft van melodieus praten. Niemand is onder de indruk van dit experimentele geheel, het klinkt als een wel erg lang intro op de rest van de cd. We besluiten ook nummer twee even op te zetten om te kijken of dat iets geheel anders is. Maar nee, de chaos gaat gewoon door. Er valt geen touw aan vast te knopen. Verknipte muziek in een verknipt hoesje dus. Vernieuwend is het wel maar al met al wordt het ‘too much’ bevonden.

Dat was alweer het einde van Tribunaal. Heb je de uitzending gemist? Geen paniek, luister deze hier nog eens terug.
Denk je dat je een stuk beter uit de bus kunt komen dan de besproken bands? Of wil je gewoon met je band eens op de radio? Stuur dan je demo’s naar Radio Mortale. Volgende maand weer een nieuwe uitzending met volop muziek van eigen bodem.