Check 13 augustus in het het dagboekgedeelte op de website van El Pino and the Volunteers en je weet meteen uit welk hout deze Rotterdammers zijn gesneden: ‘Just a quick update this time. Hope you’ve all been enjoying your summer holidays, we sure have! Some of us’ve just got back from sunny Bask country (San Miguel’s, beaches and music) (…)’. Een band die ook nog eens met elkaar op vakantie gaat, dat kom je niet vaak tegen. De alles bindende factor binnen de groep heet David Pino en je zou kunnen zeggen dat El Pino and the Volunteers zijn afstudeeropdracht was. En dan zou je ook met gemak kunnen stellen dat hij dankzij Molten City cum laude geslaagd moet zijn. Het debuut is deze week Album van de Week.

David Pino kwam in contact met Americana nadat hij een jaar in Canada had doorgebracht. In die periode verruilde hij snel zijn wilde ‘Wise Guys’ punkharen voor een akoestische gitaar en ging in bars spelen. Terug in Nederland begon hij zijn laatste studiejaar met als speciaal project een huisstijl voor een fictieve band: de naam El Pino and the Volunteers was geboren. Posters, hoesjes en flyers rolden uit de kleurenprinter op zijn atelier. Er hoefde alleen nog maar muziek gemaakt.

En die kwam er, met de hulp van vier vrienden uit het Rotterdamse bandjescircuit. Iedere donderdag werd er een potje gekookt bij Pino thuis, waar trouwens ook bassist Elstar en gitarist Tjirk wonen. Daarna pakten ze de akoestische instrumenten. En in korte tijd was daar het repertoire voor Molten City. Cougar is zo’n parel. Het nummer verscheen als een soort visitekaartje op een ep, die bij het bevriende Rotterdamse label Stardumb verscheen. Uit die tijd is ook de album opener Sodium Soaked Streets, dat ook al op de Cougar-ep te vinden was. Op Molten City klinken deze nummers iets evenwichtiger: iets gelikter. Zeg maar iets meer 3FM. Of iets meer Radio 1 of Radio 2, for that matter. Want EPTV hebben een debuut afgeleverd dat ze wel eens in één klap bij een groot publiek kan brengen. En daarmee spelen ze zich bij huidig label Excelsior op gelijke hoogte als Johan en Solo. Opmerkelijk is dat Molten City geproduceerd is door Reyn, die eerder Kane achter de glasplaat in de studio had staan.

Goed, een ander label dus, een vettere producer en meer geweldige nieuwe nummers. On The Radio heeft alles in zich een klassieker te worden. Antwerp is nog een hoogtepunt op Molten City. Wellicht een knipoog naar dEUS. Barman zou er zeker een moord voor plegen. En in Moody Street klinkt El Pino als een western stadje dat de slaap niet kan vatten. Misschien is de grootste verandering met de vorige El Pino wel de komst van banjospeler Harm Goslink Kuiper. Het hitgevoelige Impatiently start met een fraai intro uit zijn zelfgemaakte –want ook kunstenaar- banjo. Wie denkt dat Pino zijn Volunteers met harde hand leidt, heeft het mis. Pino neemt tekstueel weliswaar het leeuwendeel voor zijn rekening, maar muzikaal tekenen alle vijf voor de credits van de twaalf nummers op Molten City. “Eigenlijk is die naam ook verkeerd gekozen”, zei Pino ooit in een filmpje toen de band Hollandse Nieuwe was bij 3VOOR12.

Het instrumentale titelnummer Molten City laat de band horen als een Hollandse versie van Calexico. Mooi is het springerige polka huppeltje dat halverwege erin komt. En als het nummer na ruim twee minuten even stilvalt en de grote trommel blijft over, dan weet je waarom je met een dure producer werkt: dit klinkt retegoed. Vooral wanneer de Kill Bill-achtige western gitaar er weer invalt.

Als beeldmerk voor zijn fictieve band koos David Pino jaren geleden een Amerikaanse ‘western’ cactus in een oer Hollandse bloempot. Maar wie Molten City hoort, zal merken dat Pino zichzelf en zijn Volunteers ruimschoots tekort doet met de knipoog naar zijn vaderland. Dit debuut klinkt zo internationaal als het maar kan en is de beste les Americana in een notendop die je maar kunt krijgen.

Molten City is tijdelijk in de luisterpaal te horen