CONCERT
Kyteman's Hiphop Orkest, Lowlands Alpha, zaterdag 22 augustus 2009
 
MUZIEK
Niet onaardig bedoeld, maar wel waar: Kyteman's Hiphop Orkest is een allegaartje aan stijlen. Big band jazz, funk, hiphop, wat Afrikaanse accenten. Met veertien muzikanten en twee handen vol rappers en zangers is Kyteman's Hiphop Orkest een bont gezelschap vol talent.
 
PLUS
Het Hiphop Orkest drijft op twee dingen: muzikaal plezier en emotie. Meer dan twintig muzikanten zijn eind vorig jaar een avontuur met elkaar aangegaan waar steeds maar een nieuw hoofdstuk aan toegevoegd wordt. Het bijzondere is dat elk hoofdstuk ook een nieuwe uitdaging met zich mee brengt. De zalen werden steeds groter, dus de adrenaline in het gezelschap ook. Grote festivals is het orkest inmiddels gewend. Voor Lowlands wordt dus een tandje bijgeschakeld. Er zijn nieuwe arrangmenten en er is een koor. Een man of veertig, in zwarte gewaden. Zij zorgen voor extra volume, bijvoorbeeld bij hoogtepunt Blow The Whistle, dat helemaal bestaat uit stemmen. De hoogtepunten vallen elke show op precies dezelfde momenten. Het bewijs dat Kyteman ongelofelijk veel muzikaal gevoel heeft. Misschien wel het leukst aan dit optreden is de blijdschap te zien, als een gewaagd nieuw ding gelukt is. Juist daardoor blijft de beleving authentiek. Ook na een zomer vol festivals is nog geen spoortje routine te zien. Kyteman betovert alle muzikanten in zijn orkest, én zijn publiek. Mooi om te zien hoe hij de Alpha tent dirigeert alsof het zijn koor is. Voorlopig staat nog maar één optreden gepland: HMH in december. Dat moet het laatste kunstje worden.
 
MIN
Kyteman speelt op het gevoel, zoals de muziek in een Hollywood blockbuster dat doet. Zonder al te veel omwegen en zonder het te verhullen. Het bijzonderst zijn eigenlijk donkere, dreigende tracks als Pitchblack Darkness. Maar vanavond op het podium scoort het orkest met She Blew Like Trumpets en No More Singing The Blues. Dat zijn misschien wel mindere songs, maar ze bieden de euforie die Alpha zoekt.
 
CONCLUSIE
De eerste helft van de show is goed, de tweede legendarisch. Vanaf het Underworld-momentje tijdens Peace Without The Rest. Spreekstalmeester ParAdoX geeft de volle Alpha de opdracht de handen op en neer te bewegen tot hij klaar is met rappen. Dat doen ze elke show, maar het moet elke keer weer spannend zijn of het lukt. Het lukt. Van voor tot achter, zelfs buiten de tent, en tot het eind van het nummer. Een episch gezicht vanaf het podium natuurlijk. Maar dat is niet eens het hoogtepunt. Dat is - zoals altijd - Sorry, met Benders in zijn eentje in de spotlights. Langzaam komt er meer licht op het podium, tot hij opgetild wordt door die veertig stemmen op de verhoging. Noem het maar sentimenteel. Wie hier cynisch over kan doen, heeft geen hart. Kyteman verdient een standbeeld, een bronzen monument aan het water bij het hoofdpodium. Graveer er maar bij: Kyteman blies hier geschiedenis.
 
CIJFER
9