<div class="flash" style="text-align:center;"><div align="center"><table width="720" border="0"><tr><th align="left" colspan="5"><font color="#FFFFFF" size="8">Lowlands 2009</font></th></tr><tr><td><font color="#FFFFFF"><a href="../index/index.jsp?event=42318164">Voorpagina</a></font></td><td><font color="#FFFFFF"><a href="../news/index.jsp?event=42318164">Alle artikelen</a></font></td><td><font color="#FFFFFF"><a href="../artists/index.jsp?event=42318164">Artists</a></font></td><td><font color="#FFFFFF"><a href="../media/index.jsp?event=42318164">Audio/Video</a></font></td><td></td></tr><tr><td colspan="3"><font color="#FFFFFF" size="5">RECENSIE</font></td><td></td><td></td></tr></table></div></div>
recensie 22 augustus 2009 door: Atze de Vrieze
Universele koperweemoed bij Beirut
Zach Condon neemt Lowlands bij de hand
Als Douwe Dabbert met zijn knapzak, zo staat Zach Condon met zijn trompetje over zijn schouder te zingen. Op zijn onderarm de tatoeage van een hoorn. Beirut wordt vaak omschreven als een wereldreiziger, die overal invloeden vandaan haalt voor zijn indiepop. Maar Condon is geen Ry Cooder die overal inheemse muzikanten oppikt. Hij en zijn studentikoze vrienden zijn gewoon verliefd op al die verschillende blaasinstrumenten, zeker als ze samen één treurig lied blazen. Of het nou de Balkan is, Parijs of Mexico, de weemoed van het koper is overal hetzelfde.
CONCERT
Beirut, Lowlands Grolsch, vrijdag 21 augustus 2009

MUZIEK
Wat was er precies aan de hand, een paar maanden geleden in Paradiso? Beirut maakte er daar een potje van. Het was ongeconcentreerd en slordig. Niet rampzalig slecht, maar hij wist de romantiek van zijn platen even helemaal niet over te brengen. En dat terwijl hij net een nieuwe ep uit had, opgenomen met een Mexicaan begrafenisorkest. Geen grapje.

PLUS
Zijn twee grootste 'hits' komen na elkaar: Nantes en Sunday Smile. Het zijn liedjes waar blanke mensen sensueel van gaan dansen, waar stelletjes elkaars hand vast pakken en die vrijgezelle meisjes uit volle borst meezingen. En toch is het geen rosépop. Als het woord Balkan valt, denk je al snel aan hossende menigtes met ontblote, harige bovenlijven. Ook daar blijft Beirut verre van. Zach Condon is een klein mannetje met appelwangetjes en heel af en toe met een introverte glimlach, die op mooie dagen zijn publiek aan het zwieren krijgt. Een tikkeltje oubollig, maar wat geeft dat nou.

MIN
Een paar songs zijn echt geweldig, maar sommige zijn meer sound dan structuur. Vooral in eindes is Condon niet echt bedreven. Hoewel de invloeden vrij divers zijn, is het toch een variatie op steeds hetzelfde thema.

CONCLUSIE
Er heerste een collectieve teleurstelling op de 3VOOR12 redactie na Paradiso, maar vandaag maakt Beirut het goed. Gedreven optreden, mooi gespeeld.

CIJFER
8