CONCERT
Bon Iver, Lowlands Grolsch, vrijdag 21 augustus 2009

MUZIEK
Bon Iver maakte in eenzame opsluiting in winters Wisconsin een van de mooiste albums van 2008, een breekbare indieplaat met ijsbloemen op de ramen en warm vuur in de hoek. Eigenlijk had hij dus vorig jaar op Lowlands moeten staan, in de theatertent, voor die paar fans die hem al ontdekt hadden. Inmiddels kan Vernon kennelijk in een grote tent staan, want Grolsch is behoorlijk gevuld en behoorlijk aandachtig. Op het podium heeft Vernon bijstand van drie muzikanten, die regelmatig van instrument wisselen en in elk geval allemaal een drumstokje vast kunnen houden én zingen.

PLUS
Guess what: het werkt nog ook! De band begint sterk, met songs als Creature Fear en Skinny Love. Het zijn prototypes van de Bon Iver sound: langzaam opgebouwd, kalm repetitief en langzaam aanzwellend in het refrein. De toplaag wordt gevormd door Vernons kopstem. De songs zijn intens, maar alles behalve sentimenteel. De songs zijn vaak ongewoon van structuur en de subtiele hoogtepunten bestaan uit uitbarstingen van vreemde ritmes.

MIN
Halverwege kent de set een dipje met een aantal mindere songs, waaronder een door de drummer gezongen Talk Talk-cover. Aan het slot revancheert de band zich, met met vaste afsluiter The Wolves. Net als altijd vraagt Vernon het publiek mee te zingen, maar daar is het geluid eigenlijk te hard voor. Daardoor wordt het net geen kippenvelmoment, maar de band komt zowaar tot een climax.

CONCLUSIE
Bon Iver op grote festivals? Justin Vernon twijfelt niet. Hij heeft zijn zomerfestivaloutfit gevonden: een effen wit shirt en een korte broek met een scheur erin. Staat lekker losjes bij zijn weelderige baard. In een intieme zaal kan het duizend maal indrukwekkender, en toch behoort Bon Iver tot de hoogtepunten van de dag. Als je je ogen dicht doet, is het best een beetje stil. Zo groot kan rasechte indiefolk dus worden.

CIJFER
8